LIED VAN ANNOT LYLE.

(LEGEND OF MONTROSE).

Waart gij laag als ik in stand,
O! hoe zou mij t denkbeeld streelen,
Lief en leed met u te deelen,
k Volgde u over zee en land!
Waar u wind en golfslag bracht,
Was ik met u dag en nacht.

Maar het noodlot, dat ons scheidt,
Voert ons op verscheiden wegen:
Dierbre! zij het enkel zegen,
Wat u op uw weg verbeidt!
Mijt mij arme, rest slechts dit,
Dat ik weene en voor u bid.

Wat dit hart te lijden heeft,
Als de hoop het zal ontvluchten,
Brengen klacht of droeve zuchten
Nimmer uit, zoo lang gij leeft;
t Zal een diep verborgen pijn,
Een verzwegen droefheid zijn.

k Wil niet kwijnende en in rouw,
Door des levens onspoedsholen,
Droef en halfbezweken dolen.
Neen, de moed betaamt der vrouw!
t Minste blijkje van mijn smart
Griefde licht uw dierbaar hart.


Ingezonden op: 19 July 2001