| Cornelis had een glas gebroken | |
| Voor aan de straat; | |
| Schoon hij de stukken had verstoken, | |
| Hij wist geen raad | |
| Hij had een afschrik van te liegen, | |
| Wijl God het ziet; | |
| En zou hij Mama nu bedriegen, | |
| Dat kon hij niet. | |
| Hij stond onthutseld en bewogen; | |
| De moeder komt; | |
| Zij ziet de tranen in zijn oogen; | |
| Hij scheen verstomd, | |
| Heeft Keesje, zeize, wat bedreven? | |
| Wat scheelt er aan? | |
| 'k Heb, zei hij, moeder-lief! zo even | |
| Weer kwaad gedaan. | |
| Terwijl ik bezig met paletten | |
| Bij 't venster was, | |
| Vloog mijn volan, door 't forsch raketten, | |
| Daar in het glas. | |
| Maar als uw Keesje 't van zijn leven | |
| Niet weder doet, | |
| Dan wilt gij 't immers hem vergeven, | |
| Gij zijt zo goed! | |
| Kom Keesje lief! hou op met krijten, | |
| Zei moeder toen: | |
| 'k Wil u dien misslag niet verwijten, | |
| Hij kreeg een zoen. | |
| 'Die altoos wil de waarheid spreken, | |
| Wordt wel beloond, | |
| Die leugens zoekt voor zijn gebreken,, | |
| Wordt niet verschoond.' |
Hiëronymus van Alphen
(1746 - 1803)
[ Proeve van Kleine Gedigten voor Kinderen , 1779 ]