O cranc onseker broosch engien,
Snee of glas als dijn nature,
Niet en sech: 'dit sal ghescien',
Want dune hebs morghen tijt no ure.
Waer vintstu eenighe creature
Die ghedure
Jeghen de doot die commen moet?
Al eist so datti hier ghebuere
Dijns weinschens cuere,
De doot die werpt di onder voet.

O vroylic herte, solazelic bloet,
Egidius, di sal men claghen,
Ende rauwe draghen,
Ende dijns ghewaghen!
So wie dijns plaghen,
Hem maechs wanhaghen
Datti de doot so vrouch bestoet,
Maer wat God wille, elc neimt vor goet.

Nemmermeer sone wanic zien
Dijnre vroylicheit parture.
Musike ende alle melodien
Minnestu met herten pure.
Nu bestu doot; elc vroylic truere.
O Aventure,
Du slachts der hebben ende der vloet!
Du gheifts hem tzoet die staen na tzure,
Entu best stuere
Hem die van aerde minnen tzoet!

O vroylic herte, solazelic bloet etc.

Wie sulre nu dijnre vruechden plien,
Egidius, stervelike guere?
Menich edel musisien
Prees dinen voys ende dijn tenuere.
Nu bidt vor ons, want du best vuere
In schemes duere,
Dat ons God neme in sijn behoet
Ende dat hier elc also labuere,
Eer therte scuere,
Dat wij ontgaen der hellen gloet.

O vroilic herte etc.