ANONIEM (16e eeuw)

O Godt, die alle herten kent

O Godt, die alle herten kent,
In wat nood ben ic nu ter tyt!
Noyt hert en leet swaerder torment,
Dan myn erm herte nu en leyt.
Gave sy my troost, ick waer verblyt;
Dien ick minne & seer vreese te verliesen,
Van grooten drucke myn herte splyt:
Want voer u en sal ick geen ander kiesen.

Gherechtige lieffde, in u gesticht,
Wt grooter lieffden, moet ick dit schryven;
Om uwen wille heb ick dit gedicht,
Op dat ghy daer duer mocht vruecht bedryven.
Och! lieff, mocht nu jonste beclyven;
Van minnen sal ick myn sinnen verliesen;
Al soudick my selven daerom ontlyven,
Voer u en sal ick geen ander kiesen.

Ander en kiese ic nimmermeer,
Al soudicker om sterven duysent doode;
Van lieffde doet my myn herte seer.
Troost my doch om de lieffde van Gode;
Lyff & en siele staet tot uwen gebode.
Van minnen sal ick myn sinnen verliesen;
Troost my nu, lieff, ic ben in noode
Want voer u en sal ick geen ander kiesen.

Och, lieff, mach ick tegen u niet spreken,
Soo is myn hopen al gedaen;
Van lieffde sal myn herte breken,
Van rouwe en weet ick wat aengaen.
Troost ghy my nu niet met woorden saen,

Van minnen sal ick myn sinnen verliesen;
Al soudicker de doot voor ontfaen:
Voer u en sal ick geen ander kiesen.

Wat heb ick menigen heeten traen geweent,
Daer my natuerlyck lieffde toe dwanck!
Nochtans was u herte soo versteent,
Dat ghy u verblyde als ick was kranck.
O Godt almachtich, ic neemt in danck,
Van minnen sal ic myn sinnen versliesen;
Laeft my nu, lieff, met troostigen dranck,
Ic en sal voer u geen ander kiesen.

Och! is dit trouwe, is dit de duecht,
is dit myn goede vrinschap reene,
Is den troost van mynder jonger juecht,
Die was tusschen ons beyden alleene?
Ick macht wel beclagen met swaren weene:
Van minnen sal ick myn sinne verliesen;
Troots my nu, lieff, en latet u gaen te beene,
Want voer u sal cik geen ander kiesen.

                    Prinche

Daerom, Princherssen, alle ghy amoreuse sinnen,
Als ghy wilt minnen, mint al by maten,
& laet u lieffde dus niet volkimmen;
Ic hebber by geleden groote achterbate.
Ic loope gelyc eenen hont achter strate;
Van minnen sal ic myn sinnen verliesen;
Gheeft nu troost my, die u niet en verlate,
Want voer u en sal ic geen ander kiesen.
Bron: Spiegel van de Nederlandsche poezie door alle eeuwen. (1939) N.V. De Spiegel, Amsterdam

E-Mail: 0vwijk02@lelystad.flnet.nl

Laatste wijziging: 08-sep-96


Coster-pagina