ANONIEM

O Heere, in wiens macht alle ontfermen is

O Heere, in wiens macht alle ontfermen // is,
En versmaet my doch niet, ic arm creature!
Om u gracie Heere //, dat alle mijn kermen // is,
Want ic gesondicht hebbe, tsy mynder figuere.
Dus doogen vol tranen syn, o godtheyt puere,
Therte maeckt clachtich, inwendich duer den noot;
Memorie ompeyst, met grooten getruere,
Myn leelycke sondige wercken bloot.
Dus nu dan, bekennende myn sonden snoot,
Biddu myn troost, myn toevlucht reene.
O myn schepper & der heyliger kercken hoot,
Aensiet u hantwerck vol drucx & weene.
Heeft my myn sonde gemaeckt voer dyn oogen cleene,
Ic bidde u, Heere Godt, vol van genaden:
Heere, dwerck uwer handen en wilt niet versmaden.

Aensiet hoe ick in boosheden iontfangen // ben
Ende myn moeder ontfinck my in sonden;
Wascht my, Heere, die betraent van wangen // ben,
Op dat ic dyne gerechticheyt mach vermonden.
Theeft ooyt genade voer dyn oogen vonden,
Dat biddende was, voer dyn godheyt eersame;
Dus bid ick u oock nu tallen stonden;
Laet doch myn bidden u wesen bequaeme.
Al moet ic nu wesen voer u ongename,
Denckt dat ic zonder u niet wesen en mochte.
Ic ben een werck, o goddelycke fame,
Uwer handen, wiens sone tschaepken sochte
Onder dystelen, doornen, daer lieffde in wrochte.
Ic ben mee dit schaepken vol van misdaden:
Heere, dwerck uwer handen en wilt niet versmaden.

Was ick goet, Heere, van u geschepen,
Quaet heb ic my selven, o Heere, gemaeckt.
Tvlees heeft altoos groote archheyt begrepen,
Ende den gheest inwendich dyn soetheyt smaeckt.
Mids dat my de sinnelychheyt heeft geraeckt,
Daer broosche natuere toe halp te meere.
Ben ic gevallen; ic claech u naeckt:
Weest myns genadich, het rout my seere.
Dis belofte die ghy ledekens teere
In dat evangelium veel hebt gedaen,
syt dies gedachtich, almogende Heere;
Want dyn woorden en mogen doch niet vergaen.
Wilt my doch in uwer genaden ontfaen;
Want ghy alleene muecht my ontladen:
Heere, dwerck uwer handen en wilt niet versmaden.

                              Prinche

Ghedenckt dat ghy my dmaecksel hebt gegeven,
& metten anderen schapen inde weirelt getelt,
& my verciert met een natuerlyck leven,
& oock in uwer schaeps cooyen gestelt.
Dus wordy, Heere, een ruwaert geschelt;
Gouverneur myns geests, dat ic u belye;
Onderhouder, in wien geen lieffde en smelt,
Van alle creaturen, soo syde ghye.
Duer alle dit, Heere, siet doch opt sye;
Gedinckt niet meer myn sondich misdaet.
U bedruckt hantwerk, te desen tye,
Syt doch myns genadich, myn toeverlaet,
Eer ic in sonden mocht worden disperaet;
Wascht all myn boosheyt, staet my in staden:
Heere, dwerck uwer handen en wilt niet versmaden.

Bron: Spiegel van de Nederlandsche poezie door alle eeuwen. (1939) N.V. De Spiegel, Amsterdam

E-Mail: 0vwijk02@lelystad.flnet.nl

Laatste wijziging: 08-sep-96


Coster-pagina