Anoniem (14e eeuw)

IC SECH ADIEU, WI TWEE WI MOETEN SCHEIDEN

Ic sech adieu, wi twee wi moeten scheiden,
Bi u laet ic dat hetre mijn,
Al waer ghi sijt, daer salt ooc sijn.
Tsi vroud of pijn,
Altoos sult ghi die liefste sijn.

Adieu adieu adieu! tmoet immer wesen,
Adieu adieu! alst wesen moet.
Ic ben ghewont, ic secht u bloot,
Mijn hert lijdt noot,
Ghi sijt mijn medicijn.

Cost ic u eer of doocht bewisen,
Dat sal ic doen nae mijn mermach,
Bi u te bliven nacht ende dach
Sonder verdrach,
Sonder besweer te sijn.

Och weerde boel, ic moet u altijt eren
Ende dienen u in al mijn tijt,
So worde ic alles trurens quijt
Ende lief, in jolijt
Uw eighen dienre wil ic sijn.

Belieft u wat, soet lief, dat laet mi weten,
Ghi sult mi winden altoos bereit,
Met u te liden goet ende quat,
Als ghi wel weet,
Ghi sult die liefste bliven
Ewich uw eighen,
Stadich sonder scheiden.

Bron: Spiegel van de Nederlandsche poëzie door alle eeuwen. (1939) N.V. De Spiegel, Amsterdam

Ingestuurd door: rudolpho@euronet.nl