Het waren twee koninghs kindren

Anoniem

Het waren twee koninghs kindren,
Sy hadden malkander soo lief;
Sy konden by malkander niet komen,
Het water was veel te diep.

Wat stack sy op drie keerssen,
Drie keerssen van twaelf int pont,
Om daer mee te behouden
's Konincks soone van jaren jonck.

Met een quam daer een besje,
Een oude fenynde bes,
En die blies uyt de keersen
Daer verdroncker dien jongen helt.

`Och moeder,' seyde sy, 'moeder
Mijn hoofje doet mijnder soo wee,
Mocht ik `er een kort half uurtje
Spanceeren al langhs de zee.'

`Och dochter,' seydese, `dochter!
Alleen en meught ghy niet gaen:
Weckt op uw jongste suster,
En laet die met u gaen.'

`Mijn alder jongste suster
Dat is also kleynen kint;
Sy pluckt maer al de roosjes
Die sy op haer wegen vint;

Sy pluckt maer al de roosjes,
En die bladertjes laet sy staen,
Dan seggen maer al de lieden,
Dat hebben konincx kinderen gedaen.'

De moeder gingh na de kercke,
De dochter gingh haren gangh:
Zy gingh maer also verre
Daer sy haer vaders visser vant.

`Och visscher,' seydese, `visscher,
Mijn vaders visscherkijn,
Wout ghy een weynigh visschen,
't Zoud' u wel geloonet zijn.'

Hij smeet zijn net in 't water,
De lootjes gingen te gront,
Hoe haest was daer gevisset
's Koninghs sone van jaren was jonck.

Wat trock sy van haer hande?
Een vingerling root van gout:
`Hout daer myns vaders visser,
Dat isser denloone voor jou.'

Sy nam hem in de armen,
Sy kusten hem voor syn mont,
`Och mondelingh, kost ghy spreken!
Och hertje waert gy gesont!'

Zy nam hem in haer armen,
Zy spronker mee in de zee:
`Adieu mijn vader en moeder,
Van u leven siet ghy my niet weer.

Adieu mijn vader en moeder,
Mijn vriendekens alle gelijck,
Adieu mijn suster en broeder,
Ick vaerdet na 't hemelrijk.'

Bezorgd door Joachim Verhagen (J.C.D.Verhagen@fys.ruu.nl).
Opmerkingen aan: coster@dds.nl.
Naar de Coster-pagina.