Anoniem (14e eeuw)

Och lichdi nu en slaept

'Och lichdi nu en slaept,
Mijn uitvercoren bloeme?
Och lichdi nu enslaept
In uwen eersten drome?
Ontwect u, soete lief,
Wilt door uw veinster comen!
Staet op, lief, wilt onftfaen
Den mei met sinen bloemen!'

'Wat ruischet daer aen die muer,
Dat mi mijn ruste berovet?
Die mi tscheiden maket suer
Die leit hier op ghedoghe
In minen arm so vast,
Wi en connens niet ontsluiten.
Mijn beddeken heeft sinen last:
Plant uwen mei daer buiten!'

'O suiverlike jeucht,
Wilt nu uw rusten laten!
Doet op op vensterkijn
Ende coomt uw lief ter spraken!
Al om te vinden troost
So ben ic hier tot u ghecomen.
Staet op, lief, wilt ontfaen
Den mei met sinen bloemen.'

'Al stondi daer tot morghen,
Oc en sal u niet in laten.
Mijn boel leit hiet verborghen,
Ghi en condt mi niet vermaken.
Mijn herteken op u niet en past
Noch op gheen spel van luiten.
Mijn beddeken heeft sinen wollen last:
Plant uwen mei daer buiten!'

'Ic sie den lichten dach
Al door die wolken dringhen;
Ic sie die bloemkens schoon
Al uit der aerden springhen;
Ic sie die sterren claer,
Die verlichten in den trone;
Staet op, lief wilt ontfaen
Den mei met sinen bloemen!'

'Waent ghi dat ic nu slape?
Het is anders dat ic dachte:
Die mei houdt mi in wake
Daer nae myn herteken wachte;
Niet als in der aerden wast,
Rosenbloemen oft ander virtuiten.
Mijn beddeken heeft sinen wollen last:
Plant uwen mei daer buiten!'


Bron: Spiegel van de Nederlandsche poëzie door alle eeuwen. (1939) N.V. De Spiegel, Amsterdam

Ingestuurd door: rudolpho@euronet.nl