Anoniem(16e eeuw?)

Een oudt liedeken

Het wayt een windeken coel wten oosten.
Hoe lustelijc staet dat groene wout
Die vogelkens singen wie sal mi troosten.
Vrouwen ghpeyns is menichfout.

Ic wil seluen eens gaen vermeyden
Al daer die liefste te woonen plach
Ende dencken om den tijt voorleden
God gheue die liefste goeden dach

Ic was een clercxken ic lac ter scholen.
Den rechten wech hebbe ic ghemist
Schoon ionghe vrouwen doen mi dolen.
Weder te keeren dat dunct mi best

Dit heffe ic op dat wil ic vaten
Al om een die alder liefste mijn
Drincke ic mi droncken, drinct ghi bi maten
Dat v misquame dat waer mi leedt.

Noch weet ick een liefken wtuercoren.
Daer waer ic also gaerne bi.
Wat icse minne tis al verloren
Crancken troost so gheeft si mi

Al op den hoeck van deser straten.
Daer woont so properen meysken fijn
Daer sal ick noch eenen nacht bi slapen
Oft craey en salder gheen voghel zijn

Rijck god mach ic den dach noch leuen
Dat si mi minde ende ic haer niet.
So soude mijn herteken in vruechden leuen
Dat nv leyt in swaer verdriet

Nv is dit lot op mi ghuallen
Daer ick een cansse af wachten moet
Ay lacen ic en heb gheenen troost met allen.
Niet dan altijt druc ende teghenspoet


Bron: Spiegel van de Nederlandsche poezie door alle eeuwen. (1939) N.V. De Spiegel, Amsterdam

E-Mail: 0vwijk02@lelystad.flnet.nl

Laatste wijziging: 08-sep-96


Coster-pagina