Anna Bijns

Refereyn

Nonnen, begijnen, gheoordende papen,
Die duer Luthers leere haer oorden verachten,
Loopen nu inde werelt een luchtken rapen;
Sij en willen niet langher alleene slapen,
Op vleesschelijcken wellust staen haer gedachten.
Al hebben zij goey daghen, sij soecken goey nachten;
Deene trout eenen man, dander een wijf.
Maer ick wil u segghen, wat sij verwachten?
Armoede, die sij met den jare verpachten,
Sij en brenghen niet tsamen dan elck een luy lijf;
Om wercken zijn hen de leden te stijf,
En van gheenen doene sij en weten.
Besiet doch, wat werdt dan haer tijt verdrijf?
Kijven en vechten, dits mijn motijf,
Dit mueghen sij somtijts doen voor haer eten,
Als hen niet en volghen donbesorchde beten,
Die sij in haer cloosters te hebben plaghen.
Dus derf ick mij wel te segghen vermeten:
Selc soect de goey nachten en verliest de goey daghen.

Sonder sorghe wel teetene en te drinckene
Sijn muncken en nonnen beyde ghewendt.
Esser dan niet te bijtene oft te schinckene
En treefter clocxken niet en pijnt te clinckene,
Ghelijct wijlen eer dede in haer convent,
Och hoe moet hen varen! maer dmeest torment,
Sij en mueghen hen met vreden nerghent planten.
Sijn sij Thantwerpen, te Brugghe oft te Ghent,
Niemant goeders en is hen gheerne ontrent.
Si mueghen somtijts tot Luterschen callanten
Een maeltijt rapen, dan sijnt trauwanten,
Die in haer cloosteren waren heeren,
Dat jonckvrouwen waren, beroeyde danten.
Sij werden versmaet aen alle canten,
Daermense voortijts hadde in eere,
Sij en vinden gheenen troost waer sij hen keeren,
Sij werden verstooten van vrienden en magen.
Ick en segghe noch, experientie macht leeren:
Selc soect de goey nachten en verliest de goey daghen.

Dit volcxken en weet van gheenen sorghene;
Sij moeten eten en wij wetent waer halen,
Van hongher wanen sij te verworghene.
Tvolck is hen onwillich te borghene,
Want sij sorghen voor faultte aent betalen.
En in haer clooster hadden sij ghemalen,
Twas hen te voren ghebrouwen en ghebacken;
Als treefter clocxken luyde sonder dralen,
Ghinghen sij ter cribben, dat moet hem nu falen.
Sij vermuydlent doen, daer sij nu naer snacken,
Sij souden naer tclooster broot haer vingeren lacken,
Mocht hen gebueren; maer neent, al macht hen spijten.
Peynst, als sij dan crijghen jonghe bracken,
En deen roept eten en dander kacken,
En dat sij hen snachts het hooft vol crijten,
Dan moeten sij haer leven in drucke verslijten,
Die eerst de weelde niet en consten ghedraghen.
Dus wil ick mij noch te segghen quijten:
Selc soect de goey nachten en verliest de goey daghen.

Sij hadden int clooster den onbesorchden cost;
Selen sij nu eten, sij mochtent winnen.
Sij waren werm en sadt en wel ghedost,
Ghemantelt, gherockt, ghepelst, ghevost;
Nu en weten sij waer me decken haer vinnen.
Al mueghen Luteranen en Luterinnen
Int eerste wat gheven, sij sijns saen moede.
Haer schoenen, haer kousen, haer cleederen dinnen,
Vrienden en maghen en willen sij niet kinnen,
Al sijndt de naeste van haren bloede.
En sij sijn de verste van haren goede;
Dat sij int clooster brachten, dat is daer bleven.
Sij en wilden niet staen onder eens anders roede;
Nu loopen sij als schapens sonder hoede
Int wilde, niet wetende, waer bij leven.
Broeders oft susters en willen niet gheven
Noch nichten noch neven, en wien sijt claghen,
Sij werden bekeven; dus wert hier ghescreven:
Selc soect de goey nachten en verliest de goey daghen.

Dan moeten sij sorghen voor de pappe,
Die tkint sal eten, voor licht en voor vier.
Aey arm munkc, ghij staect veel beter in u cappe,
Want ick dinck wel, al haelt ghijt niet ten tappe,
Men drinckt tuwent dicwijls suer muylen bier.
Och het esser in huys een cranck bestier.
Peynst eens, hoe varet dezsen leghen beghijnen,
Als sij vanden kinderen hoorden tghetier,
En deene roept daer en dander crijt hier;
Hen ghebreken cleeren, schoenen en plattijnen,
Daer en is onder oft over wullen oft lijnen,
Men siet int huys niet dan ijdel hoecken
En besnotte kinderen met halven dosijnen.
Hoe moeten de luye nonnen verdwijnen,
Als sij moeten wasschen de bescheten doecken!
Bruer Lollaert moet hem int werck vercloecken,
Als sou hij gaen trecken de croeye waghen.
Waren niet saechter te handelen de boecken?
Selck soet de goey nachten en verliest de goey daghen.

Prince, als sij hen vinden in dit percket,
Van elcken ghelaten heel desolaet,
Dan crijchtse de viant vast dieper in sijn net,
Want sij sitten tsamen teghen de wet,
Een verloop en nonne en een apostaet.
Duer darmoede donsuver liefte vergaet,
Ghebreck van ghelde doetse dicwijls quelen;
Dan crijghen sij op malcanderen den haet
En de duvel maectse so desperaet,
Dat hen gheen quaet doen en mach vervelen,
De kinderen legghen sij voor de honden
Te vondelinghen; peynst oft sijt niet en spelen.
Ten lesten betalen sijt met der kelen
En werden op raders aen galghen ghebonden;
Meest deel versmoorden sij in haer sonden,
Die haer cappen hanghen op de haghen.
Ick segghe noch, te dicwils bevonden:
Selck soet de goey nachten en verliest de goey daghen.


Coster-pagina