De oude en getrouwe Fijlax, die zijn’
meester verloren had, werd door een’ boer uit de buurt in
zijn huis genomen. Hy nam ’s morgens zijn stuk roggenbrood
en ging voorts op de jacht, levende van ’t geen hy
opspoorde. « Hoe minder ik mijn’weldoener kost, hoe beter
» zei hy. — Maar Fijlax werd oud, verloor tanden en
krachten, en niemand bracht hem meer dan het oude stuk
roggenbrood. In dezen staat lei hy aan de deur te verhongeren. «
Ellendige als gy zijt (riep de klein Joli hem toe), hadt ge u
begeven tot kwispelstaarten onder de tafel, gy zoudt nu genoeg
hebbe. Zie naar my die nooit iets gewerkt heb, wat een buik is de
mijne! »
« Maar waarom toch voedt men u zoo overdadig? »
vroeg Fijlax. Het andwoord was: « om dat ik kan bedelen. »
— « Welnu dan (hernam de oude» ik kan hongeren. »
Ingezonden: 3 oktober 1997