Hoe ’t hart zich kennen deed aan juiste keus van woorden,
En Vriendschap op ’t papier in zuivrer
trekken sprak;
Hoe streelend vloot de maat van mijne Cytherkoorden!
Hoe sierlijk toog mijn pen door ’t witte
lettervak!
Maar valschheid weet aan ’t hart zijn toon en stem te
ontleenen,
En de inkt verschiet geen verf om ’t geen
de hand bedoelt.
Wat zeg ik! Legt men ’t oog geen hartbeschamend weenen,
Ja, ’t hart geen zuchten op waar van het
niets gevoelt?
’t Is alles veinzenvol en vol bedrieglijkheden,
Ja, Liefde en Vriendschap-zelf gaan in vermomd
gewaad:
De Waarheid vindt geen’ borg in Godgeheiligde eeden;
De Vrouw, in ’t hechtst verbond geen
zeekre toeverlaat.
En echter, van mijn hand durft ge u een blijk belooven,
Dat van een ziel getuigt, aan uwe ziel
verknocht?
Met recht, mijn dierbre Vriend! van ’t rond der aard
verschoven,
Zij Vaderlandsche trouw in deze borst gezocht!
Wel dan, aanvaard dit pand, van ’t needrigst kunstvermogen
En dank het lot voor één’ — VOOR EENEN — teedren vrind!
Maar tevens voor een Gâ, de minlijkste in uwe oogen,
Die teêder nog, kan ’t zijn, en even
trouw bemint!
1784.
Ingezonden: 2 oktober 1997