Willem Bilderdyk (1756-1831)

Afscheid eens Stervenden.

Ja ’t sterfbed is de haven,
   Waar ’t scheepjen, uit de zee
   Eens levens vol van wee
En zielbedriegend slaven
   Komt meeren aan de ree’.
Wat treurt gy, lieve Vrinden,
   Wat, ter geliefde G,
   Indien my Gods gen
Die blijde ree’ doet vinden?
   Wat is er vroeg of sp?
Of wie zal zich beklagen
   Die ’s levens heilkust zocht,
   En d’ondernomen tocht
In minder tal van dagen
   Ten einde brengen mocht?
Neen, danken wy d’Algoede,
   Voor ’t overgunstig wer,
   Hetgeen ons over ’t meir
Voor zoo veel andren spoedde:
   En geeft Hem lof en eer.
Ja ’k mag u welkom heeten,
    Hoogstgewenschte kust,
   Gy, Paradijs van lust,
Waar, vrij van de aardsche keten,
   De Ziel van kommer rust!
Ja, streef mijn hobblend bootjen,
   En splintre ’t op den rand
   Van ’t steeds gewenschte land;
Ik vrees niet voor dat stootjen,
   Want Jezus grijpt mijn hand.
Met barningvolle klippen
   Zij heel de kant omzet,
   En hulk en vracth verplet;
Die hand zal niets ontglippen
   Die wat zy aangrijpt, redt.
Ook u zal zy geleiden
   Door ’t dobbrend zeegebruisch
   In spijt van ’t stormgedruisch;
Waar ik u ga verbeiden
   In ’t vaderlijk huis.
Dus staakt uw teder weenen;
   En geeft my d’afscheidsgroet
   Met onboeroerd gemoed:
Haast zullen wy hereenen
   By ’s Hemels Englenstoet.

1824.


E-Mail: J.R. van Wijk

Ingezonden: 10 augustus 1997