Gezegend is de zorg die ’t onheil voor kan komen;
Maar vruchtloos kwelt zich ’t hart om ’t
geen onkeerbaar naakt.
Lafhartig is ’t, een leed, ons toebestemd, te schroomen;
In de onderwerping slechts wordt ware troost
gesmaakt.
Zie daar den Christenmoed, die alle leed ontwapent!
Gelatenheid in God is balsem aller wond’.
De kranke zuichling lacht, aan ’s moeders boezem slapend;
Maar zachter rust de ziel die troost in Jezus vond.
Wat ’s lijden op deze Aard? De hartkwestuur moog
schrijnen;
U wacht ik, Hemelsche Arts, die haar verbinden zult.
De prikkling van de pijn zal by Uw komst verdwijnen,
Uw hand verzacht en heelt. — Mijn boezem, heb
geduld!
1824.
Ingezonden: 4 augustus 1997