Hy wien ’t aan moeds faalt, om,
gewisse en God getrouw
En door geen wind geschokt, zich-zelv’ en Hem te leven,
Zoekt troost voor ’t zelfverwijt en knagend
zielberouw,
In andren van zich-zelv’ een valsch besef te geven;
Bekleedt zich met een schijn dien ’t zelfgevoel
weêrspreekt,
Zoekt, bedelt, onderkruipt, verschalkt, den lof der menschen,
En, in die wolk van damp, die ’t minste
windtjen breekt,
Verbeeldt zich ’t geen zijn hart geen kracht heeft zich te
wenschen.
Rampzaalge, keer te rug; wees wat gy wezen moet.
Hou aan de steenrots vast, geen drijfwier van den
vloed.
1825.
Ingezonden: 17 augustus 1997