Willem Bilderdyk (1756-1831)

De Regenboog.

— Ille datae revehit nova gaudia pacis.
                                    P R U D E N T I U S.

   Verrukkend schoone Regenboog
   Van zevenkleurig licht,
Hoe houdt ge mijn begoocheld oog
   Op uwe glans gericht!
Wie meet de ruimte die ge omspant,
   Den grond waarop gy rust;
Wien schept uw rijkgestrookte band
   Geen tooverzoete lust?
Turkoois- en amethystenvier,
   Robijn en chryzoliet,
Topaas, smaragd, en puiksaffier,
   Volmaakt uw luister niet.
Zy schittren, vonklen, in uw kring
   Met meer dan aardschen gloed;
Wy zinken in verwondering,
   En vallen God te voet. —
Of leent u de ijdle wonderzucht
   Dat edel berggesteent’
Voor tranen, die bezwaarde lucht
   Op ’t dorstend aardrijk weent ? —
Helaas! rukt Wiskunst koude leer
   Den tooversluier af,
En slaat de zoete droomen ner,
   Verbeelding zinkt in ’t graf.
Doch neen, geen fabeldroomery,
   Maar ’t Woord dat nooit misleidt,
Omhing u ’t schittrend kleurlievry
   Zoo vol aandoenlijkheid.
Ja, de Almacht schiep zich ’t licht ter woon;
   Gy, Godheid, throont in ’t licht,
En vormde ’t U tot Hemelbon
   Met blinkend aangezicht.
’t Is Licht, waar zon en diamant,
   Robijn en goud, van straalt;
Zijn schittring is de halskarkant
   Die om Uw Rijksdosch praalt.
Neen zoeken we in geen mijnenkloof
   Hetgeen Uw grootheid staaft;
Geen Engel hoeft geen aardschen roof,
   Die op Uw wenken draaft.
Ja ’t licht verkondt Uw Mogendheid,
   ’t Schakeert zich U ter eer,
In waterdropplen uitgebreid,
   En daalt in kleuren ner. —
De zon bescheen eene andere Aard,
   En ’t menschelijk overschot,
Uit ’s warelds watergraf gespaard,
   Aanbad een wreekend God.
Zijn vinger spande U uit voor ’t oog
   In lt wolkbezwangrend vocht,
En heeft aan dees zijn Zegenboog
   Zijn zoenbewijs verknocht.
Wees welkom, Hemelsch Vreheraut
   By wind- en wolkgeklots
Aanminniger dan ’t zonnegoud,
   En uchtendpareldosch!
Zoo vaak ’t Aartsouderlijke kroost
   Uw schittring wer mocht zien,
Hoe dankbaar juichte ’t in die troost!
   Hoe stortte op de knin!
Hoe bad het ’s Hoogsten goedheid aan,
   By ’t hupplen van hun hart!
Hoe stortte ’t vreugdetraan by traan,
   Al stond de hemel zwart!
Geen moeder zag u aan den trans,
   Of hief haar kind om hoog,
En wees het op den blijden glans
   Van ’s hemels regenboog,
Dan smeekte ze op haar teedre vrucht
   Van Hem den Zegen af,
Die ’t Vredeteeken in de lucht
   Aan Nochs afkomst gaf.
Dan drukte zy de onnoozle spruit
   Aan de opgetogen borst,
En galmde haar verrukking uit,
   Tot U, Levensvorst!
Gewis! van dat verschijnens uur
   Klonk harp- en tymbelklank,
En heel de ontwakende Natuur
   Vereenigde in den dank.
Voorzeker werdt ge reis aan reis
   Met feestmuzyk begroet,
Gy, waarborg aan des aardrijks kreits
   Voor tweeden wareldvloed!
Natuur, waar ze angstvol nederduikt,
   Verdiept in aakligheid,
Herademt groenend, en ontluikt,
   Zoo dra ge uw kleuren spreidt.
Zy stijgt verfrischt, en geurig, op;
   En heel ’t gevederd heir
Hervat op struik en lindentop
   Zijn menglend blijlied wer.
De jaren vlin, ’t heelal verkwijnt,
   De tijden spoeden voort;
Gy blijft, waar ge in het zwerk verschijnt,
   Bestendig als Gods woord.
Nog schittert ge in de zelfde kracht
   In ’t graauw der zwangere wolk,
Als, spieglend met uw eerste pracht
   Op ’t vlak der waterkolk.
En, zoo eene Eeuw op dwaashen trots,
   U onverschillig ziet,
Het hart eens Grijzaarts barst nog los
   In dit gevoelig Lied.

      1825.


E-Mail: J.R. van Wijk

Ingezonden: 26 augustus 1997