Ons eerste Huwlijkspand, met ons in ’t leed
verdrukt;
By onverwrikbren moed, gelaten, zacht, en teder,
In d’eersten knop der jeugd aan onzen arm
ontrukt,
Gaf verr’ van ’t Vaderland zijn ziel aan de Almacht
weder.
’t Was ’t Uwe, ô God! hy droeg Uw hemel
op ’t gelaat,
Hy droeg dien in een hart vol kalmte, door de baren:
Ach, zwijge U wie het oog op dees zijn schaduw
slaat,
Die ’t bloedend Oudrenhart getrouwer blijft bewaren!
Ruste op de laatste telg van ’t eens zoo
talrijk kroost
Uw zegen slechts, Uw geest, en, ja, wy zijn
getroost!
1823.
Ingezonden: 11 september1997