BERTELMEUS BOECKX (ong. 1600)

EEN ANDER LIEDEKEN

Aenhoort doch mynen noot,
O Heer, aenhoort myn kermen.
Van deuchten ben ick bloot,
Myn sonden syn seer groot,
Door Cristus bitter doot,
O Heer, wilt my ontfermen,

U liefde my verkoos,
Damoet ick hier bekinnen.
Den vyant is seer loos,
De werelt trekt altoos;
Natuer die is seer broos:
Si laet haer saen verwinnen

Alle myne natuer
Is tot ondeucht genegen.
Weldoen valt my so suer,
Daeom is dat ick truer,
Want Goedts geboden puer
Die duncken my swaer wegen.

Mynen tyt heb ick verquist,
Myn jeucht heb ick versleten,
Op sterven niet gegist,
Maer meynen heeft my gemist.
Al door des vyants list
Heb ick Goedts wet vergeten.

In myne Jeucht
Doe steld’ick al int wilde.
Clayn achte ick op die deucht,
Maer stont naer aertsche vreucht,
O Heer, diet al vermeucht,
Troost my, ghy syt so milde!

D’aertsch goet heb ick bemint.
Al stichten ick Goedts toren,
Ick en hebs niet wel versint,
Soo seer was ick verblint.
O Vader, onfermt u kint
En laet mi nier verloren.

Och waer ben ick gedwaelt
Al van den rechten pade?
In deuchden heb ick gefaelt,
Van sonden ben ick deurstraelt,
Myn schult blyft onbetaelt.
Ick bidde u, Heer, om genade.

Al met den publicaen
Staen ick beschaempt van verre.
Al heb ick veel misdaen,
Ghy hebt voer my voldaen,
O Heere, wilt my ontfaen,
Al ist dat ick .... merre.

Prince
Prince, daert al voer beeft,
Ghy moecht myn lyden boeten,
Al hebbe ick lange gesneeft;
Daerom my therte beeft.
Al myn schult vergeeft.
Ick val u, Heere te voete.
Bron: Spiegel van de Nederlandsche poezie door alle eeuwen. (1939) N.V. De Spiegel, Amsterdam

E-mail: 0vwijk02@lelystad.flnet.nl

Laatste wijziging: 22-aug-96