GUILELMUS BOLOGNINO (1590-1669)

GECLAGH VAN DE ZIELE, OVERLADEN VAN LIJDEN EN BEKORINGHEN

Wie sal my doen vermonden
De bitter smert/
En all’ de diepe wonden
Van mijn droef hert?

Ick gaen in suchten treuren/
Benauwt en bangh/
Mijn hert dunckt my te scheuren
Van groot ghedrangh.

’t Hert / dat in dusent perssen
Verplet nu light/
Die my altijdt ververssen
Hun swaer ghewicht.

Een uer dunckt my te duren
Wel dusent jaer/
Die ick al moet besuren
In druck en vaer.

Den nacht comt my ontrusten/
Die rusten doet/
Wat magh my hier van lusten/
Vremt van mijn goedt?

Den daegh’raet my verlanghen
Doet naer den nacht/
Die naer den dach weer hanghen
Doet mijn ghedacht.

My dunckt ick gaen verloren
In ’s vyandts strijdt/
Die heeft mijn doodt ghesworen
Uyt helschen nijdt.

De Hel dunct my te naecken
Met groot ghevaer/
Begint my te doen smaecken
Haer pijn soo swaer.

Ick roep tot Godt / verladen
Met druck en wee:
Treckt my door u ghenaden
Uyt dese zee.

Daer ick nu gaen in sincken
Sonder weerhoudt/
Laet ghy dan verdrincken/
Van my ghetrouwt?

Dat my oock ’t merch des herten
Doorgaet soo seer/
Doorgit met dusent smerten
’t Hert meer en meer.

Maer als ick dus gaen claghen/
Brisch als den leeuw/
Dunckt my Godt te mishaghen
Mijn droef gheschreeuw.

Dit is dat my doet sterven
Weer een nieuw doodt/
Dat ick sijn hulp moet derven
In deesen noodt.

’k Roep dan: Wilt my verdraghen
Die eens waert mijn/
Waer wildy my verjaghen
In dese pijn?

’Ken kan dogh niet meer leven/
Heer / sonder u/
Mijn crachten my begheven/
Van stryden mu.

O vrees het merch comt suyghen
Uyit mijn ghebeent/
Doet ’t hert ter aerden buyghen/
Te seer versteent.

Die my soect te vernielen
Tot allen stondt
Is m’altijdt op de hielen
Met open mondt.

Beschermt my doch van boven
Voor desen Leeuw
Op dat ick u magh loven
In allen eeuw.
Bron: Spiegel van de Nederlandsche poezie door alle eeuwen. (1939) N.V. De Spiegel, Amsterdam

E-Mail: 0vwijk02@lelystad.flnet.nl

Laatste wijziging: 01-sep-96