Een sirene zingt het scheepsvolk in slaap
DOE aldus sente Brandaen
1010 Weder sinen capelaen
Ghewan van der hellen,
So mach ic hu voert tellen, [= u]
Dat hi voer langhe wijle
Vp die zee ende meneghe mile.
1015 Doe vernam sente Brandaen
Die goede vele saen,
Een dier dat hiet Cyrene,
Die slapen doet die ghene,
Diet horen zinghen ofte sien.
1020 Van zijnre bliscap moet gescien
Ter zee groet ongheweder.
Doe viel sciere neder
Sente Brandaen vp sine knien
Ende bat Gode dat hi moeste ontvlien
1025 Dien diere, so hi best can.
In slape wart die stierman.
Haer selues si al vergaten,
Datsi en wisten waer si saten.
Elc moonc wel vaste sliep.
1030 Die kiel sonder stierman liep
Tote eenen bernenden berghe dan
Daer hute quam loepende een laerc zwert man. [= ute] [= lanc?]
Hi riep toten kiele
Hute zinen groeten ghiele, [= Ute]
1035 So hi luuts mochte,
Ende wecketse arde onsochte. [= harde]
Hi hietse tote hem keeren.
Hi seide hi soude hem leeren,
Den meester stierman boude,
1040 Waer hi best henen soude.
Doe hiet sente Brandaen
Sinen kiel wel saen
Toten berghe keeren,
Omme dat hi hem soude leeren.
1045 Maer des duuels cose
Die was arde boze. [= harde]
Doe seide des duuels bode:
[185b] "Mochte ic wel, dor Gode,
Dinen kiel, heere Brandaen,
1050 Die soude eene quade vaert angaen.
Du soudes ontghelden metter spoet
Dattu ons so leede doet.
Jn can ieghen hu niet ghehebben. [= u]
God en wille hu niet ontsegghen, [= u]
1055 So wat dat dijn wille es -
Want dine bede so moghende es -
Du souts dat wel ghenieten.
Lietstu di dat verdrieten,
Dat hu mijn vernoy niet ware lief. [= u]
1060 Du naems mi den breydeldief,
Die achter di sit al daer.
Hi zweet van anxte, dat es waer,
Ende van zorghen die hi heeft ontfaen."
Doe sprac sente Brandaen:
1065 "Dat es sine boete,
Dat hi hem wasschen moete;
Mi ne dinct niet so goet.
Hier es so scone eene vloet,
Dat hi hem wel ghewasschen mach."
1070 Die moonc scamelike lach:
Met vele groter zorghen
So haddi hem gheborghen
Onder eene scip banc.
Die tijt dochte hem arde lanc. [= harde]
1075 Die duuel louch zeere omme das,
Dat hi so zeere veruaert was.
Doe hi sijn spot hadde ghedreuen,
Bat hi hem dat hi hem wilde gheuen
Weder sinen capelaen.
1080 Hi soudene arde scone dwaen: [= harde]
Hi roke vp hem te zeere.
Doe seide die milde heere,
Die goede sente Brandaen:
"In gheue hu niet den capelaen. [= u]
1085 Mi dincke dine cozen
Onnutte ende ghebozen.
Dijns sprekens bem ic zat."
Den stierman hi doe bat,
Dat hi weder keerde vpt meere.
1090 [185c] Doe quam des duuels heere
Huten berghe ende daden hem wee [= Uten]
Ende volchden vp die zee
Ende droughen in haer hande
Groete gloyende brande
1095 Ende groete gloyende schichten,
Als of si wilden vechten.
Si worpen neder ende stooten
Vp die in den kiel vlooten,
Met groten torne moede.
1100 Maer God, onse heere, die goede,
Behoedese ieghen al mesweghen.
Ic wane van bouen die reghen
So dicke nye en viel,
Alse daer omtrent den kiel
1105 Die brandere entie schichte vloghen.
Die moonken met riemers toghen
Omme saen te sine huter noot; [= uter]
Dus iaghetse thelsche conroot.
Si zeylden watsi mochten.
1110 Die duuele worpen onsochte
Na den vluchteghen kiel.
Den heeren saen gheuiel,
Datsi bi Gods hulpe waren
Der vreesen al ontvaren.
[vorige][inhoud] [volgende]