Doe quam een vreeselic wint anschijne,
		Die hem verdreef entie zine
		Verre danen vp die zee.
		Daer wart hem arde wee.	[= harde]
1155		Die storem wart arde groet,	[= harde]
		Die zee borlende ende scoot,
		Mids dat hem so verhief die wint.
		Doe saghen die Gods kint
		So vele visschen daer in die zee,
1160		Dat hem die zorghen dade wee.
		Si sagher van so vele manieren
		Ghelijc beesten ende wilde stieren
		So vele onder dat water gaen.
		Doe seide sente Brandaen:
1165		"Dit es seker de Leuer Zee,
		Daer ic af wijlen eer
		Las so menich tekijn,
		Dat es dat gheloue mijn.
		Maer ic hebbe groot wonder
1170		Van den gronde hier onder,
		Hoe hise wel ghevoeden moghe
		Dat hem allen ghenouch doghe;
		Maer God, onse heere, es so rike,
	[186a]	Dat Hi hem daghelike
1175		Haer voetsel gheuen mach."
		Tote eenen capelaen hi sprac,
		Dat hi sochte paerkement.
		Hine wilde laten twint.
		Die waerheit hi scriuen began
1180		Ende hi beual den stierman,
		Dat hi den kiel hilde stille
		Om zijnre hulden wille,
		Tote hi die waerheit hadde ghescreuen
		Van den visschen, die daer dreuen.
1185		Die moonken hadden groten vaer
		Van den visschen, die waren daer,
		Datsi haer scip bederuen mochten.
		Brandaen troestese dat hi mochte
		Ende seide: "lieue broeders mijn,
1190		Wilt in Gode betrauwende zijn.
		Dor Hem sijn wi hute gheuaren;	[= ute]
		Hi sal ons wel bewaren.
		Hi heeft alles dinc ghebod
		Ende es die almachteghe God.
1195		Ende sente Marie, die goede,
		Die si hier in onser hoede
		Jeghen dat ons euele zij.
		Dies jonne ons Filij Dei;
		Ende alle dat hemelsche heere
1200		Helpe ons huut desen meere.	[= uut]
		Amen segghet alle gader
		Ende vleeuwet den hemelschen vader."
[vorige][inhoud] [volgende]