Doe quam een vreeselic wint anschijne,
Die hem verdreef entie zine
Verre danen vp die zee.
Daer wart hem arde wee. [= harde]
1155 Die storem wart arde groet, [= harde]
Die zee borlende ende scoot,
Mids dat hem so verhief die wint.
Doe saghen die Gods kint
So vele visschen daer in die zee,
1160 Dat hem die zorghen dade wee.
Si sagher van so vele manieren
Ghelijc beesten ende wilde stieren
So vele onder dat water gaen.
Doe seide sente Brandaen:
1165 "Dit es seker de Leuer Zee,
Daer ic af wijlen eer
Las so menich tekijn,
Dat es dat gheloue mijn.
Maer ic hebbe groot wonder
1170 Van den gronde hier onder,
Hoe hise wel ghevoeden moghe
Dat hem allen ghenouch doghe;
Maer God, onse heere, es so rike,
[186a] Dat Hi hem daghelike
1175 Haer voetsel gheuen mach."
Tote eenen capelaen hi sprac,
Dat hi sochte paerkement.
Hine wilde laten twint.
Die waerheit hi scriuen began
1180 Ende hi beual den stierman,
Dat hi den kiel hilde stille
Om zijnre hulden wille,
Tote hi die waerheit hadde ghescreuen
Van den visschen, die daer dreuen.
1185 Die moonken hadden groten vaer
Van den visschen, die waren daer,
Datsi haer scip bederuen mochten.
Brandaen troestese dat hi mochte
Ende seide: "lieue broeders mijn,
1190 Wilt in Gode betrauwende zijn.
Dor Hem sijn wi hute gheuaren; [= ute]
Hi sal ons wel bewaren.
Hi heeft alles dinc ghebod
Ende es die almachteghe God.
1195 Ende sente Marie, die goede,
Die si hier in onser hoede
Jeghen dat ons euele zij.
Dies jonne ons Filij Dei;
Ende alle dat hemelsche heere
1200 Helpe ons huut desen meere. [= uut]
Amen segghet alle gader
Ende vleeuwet den hemelschen vader."
[vorige][inhoud] [volgende]