De walvis
IN den ellefsten daghe
Hierna, dats gheene zaghe,
Quamen si, des seker zijt,
In der tierchen tijt
2115 In groter zorghen vp die zee,
Daer hem af quam vele wee.
Haer anxt was vele groot:
Daer brochtse in groeter noot
Een visch die was vreesam,
2120 Die ieghen hem zwemmende quam;
Hi wilde verzwelghen haren kiel;
Hem was zijn mont ende zijn ghiel
Menich ghelachte wijt.
No weder eer [no] na der tijt
2125 En was haren anxt so groot,
Drie daghe hi voer hem vloot;
Doe spyen hi hem teenen boghe,
En si dat ons die bouc loghe;
Den stert stac hi in den monde,
2130 So hi alre diepst conde;
Dat scip hi al omme bevinc
Xiiij. daghe voeren si in den rinc,
Al daerse die visch verroerde,
Die den kiel in die zee voerde,
2135 Alse ofte hi in de wolken soude
Ende achterwaert weder woude
In den diepen afgronde;
Dus voeren si langhe stonde.
Doe vielen si in een baerke;
2140 [191d] Daer mede wilden si sterke
Royen hute te lande. [= ute]
Die visch dede hem grote hande.
Si weenden, moonken ende scipman;
Brandaen die troestese dan
2145 Ende seide: "en wilt hu niet vreesen, [= u]
God heeft ons dicwile voer desen
Wonderlike dinc gheopenbaert.
Als dese visch wech vaert
So wert die zee al stille;
2150 Dan hebben wi onsen wille."
Doe quam een scone weder.
Die kiel stont stille, hi en ghinc weder
no dor zeyl, no dor wint.
Hi en wilde niet gaen een twint.
2155 Viere hueren lach hi te dier stede; [= ueren]
Die hitte hem dicken wee dede;
Doe quam een windes stoot;
Die kiel doe henen vloot;
Die visch hi zanc te gronde;
2160 Daer verledichtse God tier stonde.
[vorige][inhoud] [volgende]