Stemme: O roosjes root! o paerle gent:, &c.
Vermaledyden
Gelt honger snoot,
Die nu dus byden
Mensch is soo groot,
Want d’eygen baet
Blijft onversaet
Altijt,
Door ’t gierich begeeren die hun ’t hert verbijt,
Nootdruft en
maet
Hy gantsch versmaet
En mijdt,
Tot hem de gierigheyd recht kastijt.
’t Verdoenmt begeeren,
Alsmen ’t verwerft,
Gaet zich vermeeren,
Dus die ’t niet sterft,
Die quelt syn hert,
Verselt met smert
En siet
Syn volkomen wenschen verkrijght hy niet,
Hy is te vart
In ’t gelt verwart,
’t Geschiet
Dat dan noch ’t geldt zijn Meesters gebiet.
’t Ellendigh leven
En vervloeckte vrucht
Van die haer geven
Tot dese gelt-sucht.
Diens hert derft rust,
Door smart sterft lust
Hen af
En dese gelt-sieckt helpt heur in ’t graf,
Mits giericheyt
Hun haest bereyt
Een straf,
Want sy haer dienaers noyt de kost en gaf.
Fy onbedochte
Gierige lien
Die korts verkochte,
So men heeft gesien,
U kindt vermaart
Aen een Rijckaart!
Soo ’t scheen,
’t Geldt berooft de mensch van alle re’en;
Hebt ghyse gehspaert,
Hier toe bewaert
Voor een,
Die u met goudt de oogen sou bekleen?
U blintheyt blinde,
Blinder dan blindt
Sult ghy bevinden,
Ghy die voor u kindt
Haer voordeel niet
Te recht insiet
Om ’t gout.
Siet dat het namaels u niet berout,
Als haer ’t verdriet
Van hem geschiet,
Vertrout
Dat ghy dat geen beklagers hebben sout.
Wie sout beklagen
Die ’t sijn selfs doet,
Door ’t snoot behagen
Van ’t valsche goet?
Ghy socht veel meer
Het geld als eer
En deughd
Ghy waenden in ’t geldt den grootsten vreughd,
Maer als dit weer
Eens neemt zijn keer,
Soo meught
Ghy dit beschreijen met veel ongeneucht.
’t Sijn ware Princen,
Jae Heeren groot,
Die niet veel winschen
En dit verstoot
Den overvloet
Van ’s werelts goet
En pracht,
Die heeft een Princelijck gedacht.
Die sich matelijck voet
Nae zijn honger soet,
Ick acht,
Dt sulcken Prins ’s werelds doen belacht.
Ingezonden door: J.R. van Wijk, 12 december 1997.