G.A. Bredero (1585-1618)

LIEDT OP DE ENGELSCHE FORTUYN.

Hou, Herde slecht,
(De Liefst oprecht
Ja hert en sin
Wech met de Min
waar treckt de loop dus heen?
te off’ren myn gebeen,
in will’ghe slaverny)
’t is niet dan kasserry.
Het is wel waar,
Dat niet een haar
Maar ’t out gepeys
Siet ins Fourneys
ick ken myn cleene macht,
ick by heur ben geacht,
van dese schoon Goddin
myn Ziel door heete Min.
Want als ick weer
Vermeert ’t begeer
Haar schoone glans
My nu altans
aensie dees waarde Vrouw,
en ’t verdubbelt myn rouw,
en lieffelijck ghedaant
tot d’ouwe Liefd’ vermaant.
Door u ghesicht
Wiens Fackels licht
Hoewel ick swerf
Ja levend’ sterf
so lijd ick Garen Brandt,
verlicht myn dom verstant,
na ’t geene dat myn schaat,
veel duysent dooden quaat.
Doch in ootmoedt
Voor u te voet,
U heuschen aardt
Ick bent niet waardt,
werp ich my sellifs neer
verschoont myn trots begeer,
laat blijcken op het minst,
al wens ick dese winst.
Waar belght myn Vrouw,
Als ick my houw
Maar niet dat ghy,
Heerscht Liefste vry,
dat een soo slechten slaaf
staat na de waartste gaaf,
maer ick sal u ontsien;
wat wilt ghy my gebien?
Wat u Hert lust,
Van die d’Aard kust,
K’droech u op d’hand’,
Komt sulcken brand
ghy crijcht wat u behaacht
die uwe Voeten draacht,
nam ghy ’t, Princes, in ’t goet:
ws dienaers te gemoet.
Princes te hooch
Voorwaar sat ooch
Och soot syn mocht,
Nemt u genocht
ick myn begeer gevoel,
waart ghy myn wit, myn doel,
maar soot niet mach geschien,
in my, dat ick u dien.

Ingezonden door: J.R. van Wijk, 12 december 1997.