G.A. Bredero (1585-1618)

NIEUW LIEDEKEN.

Stemme: E Gielle mette.

Wat last is liefd’,   ja recht een sware last
Voor myn ’tondiefd’   dit spreeckwoort gaet vast,4
Dat voel ick nuy wel in   myn sin
Want ick moetse nu draghen:
Dus durf ick het claghen   vry waghen
Van dees vervloeckte min.

O Raserny,   ’t onrecht men u liefd’ noemt,
U dwaeserny   met schoonen schijn verbloemt,
Nu heel het jonghe hert   dat wert
Door uwe glans bedroghen
En door dijn vermoghen,   ghetogen
In dees siel-sieckt soo vert.

Dat schijn bedriegt,   dat wert ic nu wel waer,
U faem die vliecht   van u deucht hier en daer
Ick gh’loofden u ghelaet   en praet;
Maar foey myn licht vertrouwen!
Nu mach ick ’t onthouwen,   dat vrouwen
Sijn te licht van beraet.

’t Scheen of u hert   aen ’t mijne waer gehecht,
Maer wat een pert   hebt ghy nu aengherecht,
Ghy verlaet mijn arm bloet,   om ’t goet
Moet ick myn Lief verliesen:
Dus moet ick van biesen   nu kiesen
Een dor ghevlochten hoed.

U Mins ghedaant   heb ick te haest gelooft,
Vergheefs gewaant   en voor niet al geslooft,
Geen grooter ongheluck   of stuck
En mach myn overkomen:
Want ’t is my door schromen   ontnomen
En ick blijf inde druck.

Maer noch Goddin   kan ick u haten niet
Door ware Min,   al ben ick verlaten, siet;
Maer weest hier op niet trots,   noch spots
Ick denck Het kan verkeeren,
Dat u den tijdt sal leeren   begheeren
Die ghy weygert schots.

Princes ick roem   van u groote cracht
Een Jongebloem   hebt ghy ’t ondergebracht
Myn voetsel is vercort,   verdort
Alleenlijck door u t’derven,
Ick wens menich werven   om ’t sterven.
Of dattet beter wort.


Ingezonden door: J.R. van Wijk, 12 december 1997.