G.A. Bredero (1585-1618)

NIEUW LIEDT.

Stem : O Keyserlijcke vrouw! verheven en ontsien &c.

In twijfel en met schreumt soo hef ick op dit liedt,
Beducht zynde voor schant en of ick wil of niet
En dat ick hier myn liefd, ’t welck my de schaamt ontraat,
En een raet-rijck op merck beschut ons voor veel quaet.

Beschut ons voor veel quaet een raet-rijcke op merck,
Wat sal ick dan bestaan in dit mijn sinn’loos werck?
Och! sal ick? ja, ick moet haer klagen in myn noot,
Soo ick myn noot verswijch ick wert een wisse doodt.

Ick werd een wisse doot soo ick mijn noot verswijgh,
Soo klaagh ick dan op hoop dat ick noch troost vercrijgh
Van die my heeft ghewont, van die my heeft gheraackt
Met haer omsichtich ooch, dat my haer volgher maackt.

Dat my haer volgher maeckt met haer omsichtich oogh
En haer eerbare deucht, ick opentlijck verbooch,
Hoe ick met al myn hert vernedert legh en kniel
En draech myn af Goddin in ’t binnenst van myn ziel,

Int binnenst van myn ziel draech ick myn af Goddin
Om noodt van wederliefd’ ick aldus krachtich bin:
Myn lieve Angneet Dei! ten hanght niet op myn borst,
Maer pronckt staegh in myn hert daar sy niet in bemorst.

Daer sy niet in bemorst maer pronckt staagh in myn hert,
Dese afgodery, daar ick in ben verwert,
Dit is myn soetste vreucht die in myn sinnen speelt,
De liefde van myn lief, myn alderliefste beelt.

Myn alderliefste beelt, verkoren Koningin,
Princesje van myn ziel, Bevoochster van myn sin,
Versteurt u daer niet in soo ghy mijn sotheyt merckt,
Maar denckt dat liefd en min somtijts veel grillen werckt.


Ingezonden door: J.R. van Wijk, 30 december 1997.