G.A. Bredero (1585-1618)

NIEU-LIEDEKEN.

Stemme: Phoebe qui mesme Jour, &c.

Als ick in myn gedacht
Der scheps’len aart deur-schouw,
’k En vind geen meerder macht
Als ’t vermogen van de Vrouw,
Die met haer ghesicht
’s Mans moed verlicht 1
Van haer last, van haer leyt,
Van haer smart, van haer smaet,
Van haer quael, van haer quaet,
Van haer hoon, van haer haet,2
Die sick ter vlucht verspreyt,
Door een swenckje van haer vriendelijcheyt.

O Vrou! o ’s werelts pracht!
O Aerd-rijcx prael en pronck!
Ghy smoort der Reusen cracht
Met een minlijcke lonck;
De moedichste Heldt
Of man in ’t velt,
Die verschrickt, die verschiet,
Die verblickt, die verblauwt,
Die verloomt, die verlauwt
Die verflout, die verflaauwt,
En sackt in soet verdriet,
So haest als hy u schoone oogen siet.

De Koningh vol ghewelt
Of d’aldergrootste Prins
Van moghentheyt en gelt,
Is nietich, kleyn en kints;
Al schijnt hy verwoet
Of groots van moet
Op syn macht, op ’t gebien,
Op syn staf, op syn staet,
Op syn rijck, op syn raed,
Op syn deughd’, op syn daed,
Op syn land, op syn lien,
Hy word gedweeg door’t Vrouwe-Beeld te sien.

Is te verwond’ren dan
Dat ick verwonnen ben,
Daer dwinger noch Tyran
Geensins bestaen en ken?
Al waer ick een Graaf,
Ick wierd een slaaf
Van de Vrouw die ick min,
Die ick lief, die ick loof,
Die ick stroock, die ick stoof,
Die ick huys, die ick hoof
In myn ziel, in mijn sin:
Want in mijn hart daer woont een Jongh-vrou in.


Ingezonden door: J.R. van Wijk, 16 december 1997.