SAMUEL COSTERS (1579-1665)

BOERE-KLVCHT


DE EERSTE UYTKOMST, VANT VIERDE DEEL, IS

Teeuwis, en Meester Bartelt

   Teeuwis comt, en seyt aldus:

Is dat de Rol? 'tmach de Nicker met sijn Moer!
God seghen ons, wat hebben de kakelaers daer al remoer.
Is dat ien Huys daermen ter neer leyt de luy haer verscheel?
Overschouwer, me dunckt daer begint eerst het krackeel.
Bendictus, ick sou dat in me hooft niet mogen verdraghen.
Tis daer maer, Jae, neen: ick segt, ic ontkent, 'k heb me leve daghen
Sulcken ghetier, tis wonder hoe dat het de Heere lyen.
Ken ick het verby, ick sal dat volck wel myen,
En die allijckwel een goedt Avocaet vint, dats een geluckich man,
Maer dieder geen van doen en het, isser noch veel beter an.
Gants krachten, hoe gaettet daer hoogh en laegh.
Tis niet vreemt, al schiender veel dootslaghen inden Haegh,
Daer loopter so veel met het rapier op sy, die vinnen altijt haer luy,
En die met de swarte Tabbaerden die hebben noch al een quaer buy,
Se spreecken balcken aen sticken, en dat alsoo droogh,
Ic docht altemet, daerme raeckter een met de pisser om hoogh,
Soo asse daer tegen mekaer legghen en hassebassen.
Die mijn soo toespraeck, daer zou voorseecker een opsteecker op passen.
Daerom was ic van M. Bartels wegen altemet alliens bangh,
Want die me half so veel toeseyde, creegh voorseker een jaepgen in sijn wang,
Of een snee over sijn neus, en dat al eer as hy't wel meende,
Datjet verstaet goe luy, so mercken de boeren tot ongesent de Eende.
Ick segh niet meer, se benne daer wel stijf inde beck,
Hebbense(r) half soo veel harts nae, soo hebbense gheen hart ghebreck
Gingh ick daer een dach vijf of ses an mekaer, of een weeckgien,
Ick sou dat wel leeren klaren uyt een eeckgien.
Want tisser met segghen te doen, en dat acht ick niet ien vijgh,
Wangt alsme yemant wat seyt, heb ic het hart niet dat ic swijgh,
En daer by heb ic ien paer vuysten, die hangeme soo verhijt los,
Om een haer flensten icker wel voor een de kop, dat hy vil as een boer-os.
En daer me schat ick, had ick het recht dan ommers gewonnen.
En met huer, ast ghedaen lijckt, wordt het eerst op sijn best begonnen,
En dan blijftet ten lesten noch wel hanghen aen een spijcker.
De Pleyter mach rijc worden, maer de Advocaet veel rijcker,
Wangt tis niet dan van gelt, gelt, daerse van droomen.
Soo knap as de luy om te crackeelen byer comen,
Vernemense of her beurs vol os van ghelt,
Een sooder dan wat sit, en de vueghel wel is ghestelt,
So ist geeft gelt hier voor, geeft gelt daer voor, want de saec gelt jou,
Tis geeft my dat, tis coopt hem dat, tis schinckt dat me vrou.
Se hebben in beleeftheyt sulcken aertgien vande grauwe municken,
En in banquetten volgense niet luttick onse geestelijcke knunnicken,
Een heele dach wetense de vrye smeer,
Hier makense een crakeeltgen, en daer leggense een crackeeltgen ter neer,
En 'tcomt al op de crackeelder an, want dat volc haer altijt vry telt.
Daerom behoeft de pleyter wel een paertgien Schijtgelt,
En dat en heb ic niet, daarom wil ic het Hof vlien,
Ten minsten soo veer as ic een wit paerdt can off sien,
Want de crackeelen groeyender as in een potters cleet de luysen nesten.

   M. Bartelt comt uyt, gaende by hem selven speculeren en
   tellende op sijn vingeren, den Boer hem siende seyt voort:

Ke daer M. Bartelt, ke daer, hy het het hoofd vol muyse nesten,
Al recht vijf vingeren an een hangt, dats even gepast.
M. Bartelt. Imposui contrario meo silentium, 'k heb me Caus vast.
Conticuerre omnes, se sweghen al, al segh ic, al die daer waren,
En de Presedent sach me an met een bedaren,
En dat nerghens aers om as om dat groot verlangen
Dat hy het om me weer te hooren pleyten, so is me tong gehangen,
Niet een woortgen stuyt ick, niet een reden gaeter verlooren.
Hic Cicero est, hier is een Cicero herboren,
Want Cicero heeft soo veel connen doen met sijne kallen,
Dat Caesar opgetrocken tot hooren sijn boec uyt sijn hant liet vallen.
Soo ic ooc maecker door mijn eloquentie cloeck,
Dat de toehoorders blyven sitten gapen, as een boer na een boecwey coeck
En neffens sulcken gracy, behoort het hooft van een goet Advocaet
Een register te wesen, daer 'tgantse Juris in geschreven staet,
Gelijc as deze Cop, want niemand reyt of ic weet waerom.
Pandecta, codex is in me besturven, ende Leges duodecim tabularum
Berusten maer by my alleen, et sunt magni momenti,
Al segghense datse van cleene waert zijn, hoc sunt visemetenti,
Dat seggen Esels Coppen, die spijt dat ick sulx by de handt nem,
Sed scientia non habet inimicum nisi ignorantem.
Dat is de manier soo, en 'tsel de manier wel blyven.
Al heur roepen is, laet sien wat Barteldus en Baldus vande saec schryven,
En wat maect dat volc ons aers as een warles?
Daerom, Ipse ego sum in mijn saecken Legum interpres,
Dat sal noch eerst blijcken, dan de tijdt wilt noch niet lyen.
Habeo ingenium hereticum, uyt mijn come noch Ketteryen,
En sulcke obollighe uytlegginghe van de wetten
Daer de hondert duysentse Professor niet eens zou op letten.
Faber wil noch wat segghen, dan tis noch maer een vuyl broecgien,
Want int Juris loopt noch wel hondert mael meer schuylhoeckjen,
Dan se sijn my niet verburghen, of 'tgaet me buyten me vermoen.
En daerom ist ooc dat ic ooc soo veel meer as andere heb te doen,
Jae meer as ic waer can nemen, maer datsme geen lust,
Want liet ic me na 'tvolcx sin gebruycken, nach noch dach had ic rust,
Hier van een Joncker, daer van een Coopman, ginder van een boer,
Die den heelen dach t'onsent 'huys loopen vande vloer,
Alst blijct, hier staet Teeuwis alree en neemtme waer.
Teeuw. Gendach Heerschap, Gendach Heer Advocaet.
M. Bartelt. Teeuwis, ben je daer? wel wat is nou u segghen? laet hooren nu mach me't beuren,
Flus quamje me daer in me fantasyen steuren,
Want as ic te Hoof gae, so heb ic geen tijt, dat ic met yemant spreec.
Teeuwis. Me docht dat dat flus noch wel moytgen bleec.
Je grauwde, je snaude, je beet om na je staert,
Je waert soo nors, ten scheen je niet te pyne waert,
En de saeck daerom dat ick by je coom, datje dat mient,
Hangt macht an, daer werdt lichtelijc een nieuwe hoedt an verdient,
En daerom com ick by je, wangt ick hebje van doen.
Ic zouje aers niet comen soecken, M. Bart. Dat ken ick wel vermoen.
Nou wel aen wat isser? wat hebje me te klaghen?
Teeuw. Maer ick bin daer onnosel geraeckt om me paerden en om me waegen.
M. Bartelt. Hoe om je paerden en waghen, wel wat praet is dat?
Hebje dan geholdt teghens de kueren vande stadt?
Teeuw. Een vijch, met de diefleyers accordeertmen wel van sulcken leur.
M. Bartelt. Jae of jy ien kindt doot gereen had, sou dat don alsoo deur?
Teeuw. Jae een kont doodt ghereen segh icker tuegen, nou ick mach swijghen.
M. Bartelt. Neen, je most seggen, sou je goe raet van me kryghen.
Daerom begeer je me hulp, openbaert me watter is.
Teeuw. Wat noot wast, mocht ick je vertrouwen, maer ick gis,
Dat jy 't stracx voor wat nieus sout gaen vertellen.
M. Bartelt. Hebje se dan verspuelt, of hebje sitten vellen
Een achtdagen over een boech, daerse blyven staen voor 'tgelach?
Teeuw. Geckje mit me? dat sou ick je wel seggen. Neen seecker, ick mach
Een vaentie drincken, maer 'tnachje knoop icker niet an.
M. Bartelt. Hebjese so niet verbuert, niet verspuelt, niet verdroncken wat ist dan?
Hebjese in een Hoerhuys ghelaten? ye bent toch goet snoeps.
Teeuw. Sus sus by get je bent te byster luyt roeps.
Neen ic in gheen houerhuys, neen ic seecker, deghelijcke deegh.
Maer evenwel je praet soo bijster veer niet uyt de weegh,
Toch in gheen perdiel, en is de vrou een hoer, soo isse een hoer met eeren.
'Ken durfje niet meer segghen. M. Bartelt. Wel wat is dan je begeeren?
Teeuw. Maer goet raet, en die is duyr, wat duyvel heb ick ghemaect.
M. B. Hebjer dan by gheslapen? Teeuw. Neen, ick hebber by ghewaect.
M. Bartelt. Wel Teeuwis ye hebt t'huys een cloeck eyghen wijf.
Dat is seecker te grof: verneemt den officier dit u bedrijf,
Je raeckter verseecker met de helft van ye goedt niet off.
Wel Teeuwis! Teeuw. Jae wel Bartelt, is dat dan soo grof?
M. Bartelt. Voorseecker dat, wangt Jus Canonicum gaeter fel me duer.
Teeuw. Ic en weet van de brabbelerye niet, noch van you gheluer,
Ick com nier maer, om datie me goet raet zoudt gheven.
M. Bartelt. Goe raet is, datie u mongt toe houdt, en betert u leven,
En datiet u daghen niet denckt, en noch veel minder doet.
Teeuw. Moye praet, een mens, vaer, van vleys en van bloedt:
Dat weet ie ooc wel, al hou je je soo slecht.
M. Bartelt. Teeuwis, Teeuwis, je blijft noch al de ouwe knecht:
Selje dan niet eens beteren, loopje staegh met de Clap?
Teeuw. Ic beterme as yei: as suer scharbier op den tap.
Maer allijckewel wat raeje, je moet practiseren.
M. Bartelt. 'k Selder nae soecken, dan'k sal niet vinden dat u sal profiteren
Want de wetten spreeckender allegaer teughen.
Teeuwis. Soo segh ick, dat de Wetten niet een olyecoeck en deughden,
Dan ick gis, datje 'tnauste niet weet, wat in je boecken al staet.
M. Bartelt. Treckje me wetenschap in twijffel, soo maeckie me quaet.
Wat ghy babock, Ick wilie den Officier wel iens op sennen,
En ghetuygen van u daedt. Teeuw. Jae maer ick sout ontkennen,
En hy zou mijn alsoo wel ghelooven as iou.
M. Bartelt. Nou wel an, houdt ie mongt: maer Teeuwis dese vrou,
Ist een vrye persoon, of hetse oock een man, soo ie gist?
Teeuwis. Se hadder altijdt veur een half uyr noch ien, asse niet beter wist.
M. Bartelt. By go, houdt dan ie mongt, ick raedtie as een vriendt.
Teeuwis. Jae wel, me dunct, datie raedt me evenwel niet en dient,
Maer allijckewel, nou slaetje boeckien op, en siet watter staet.
M. Bartelt. Voor jou weet ick wel isser niet dan alle quaet,
Maer omje in alles te voldoen, soo wil icker eens nae lesen.
Nou bock, je most me lessenaer soo langh wesen,
Tot dat ick het veyn, ick salder nae soecken.

   Teeuwis bockt voor over en luent op sij stock,
    M. Bartelt leyt een groot boeck io sijn neck,
       Teeuwis seyt als volght:

Soeckje seecker? ic docht dat je al de Latijnse boecken
Heel en dal van buyten kont. M. Bartelt. Nou wel aen dan, staeje vast?
Jen hoort aers niet te doen Teeuwis, soo wel as dit werck u past,
Je hebt sulcken moyen breen rugh, men zouwer wel op leggen slapen.
Teeuwis. Datje noch seyde, inde slachtijdt pensen op te schrapen.
Se is moy rondt oock, hebje de uwe wel esien?
Hoe vaerje, kenje wat veynen? M. Bart. Jae ick hebber al ien.
En siet daer vat ick de tweede iuyst op sijn hooft.
Teeuwis. Wel! wel! dat is ongedieft, Godt zy ghelooft,
Laet hooren M. Bartelt, wat goets compter uyt?
M. Bartelt. Niet aers dan dat de Wetten u verclaren voor een guyt,
En datje waert bent (tot exempel van een aer) ghestraft.
Teeuwis. Daer is voor mij (hoor ick wel) al sobertgiens geschaft.
M. Bartelt. Als doet: en Teeuwis, t jus canonicum maeckt het al veel quaer.
Teeuwis. Hoe liegt dien dief, sey Harmen teughen sijn Vaer:
By get M. Bartelt, me dunct ye verstaeye de saeck niet wel:
Hoe kent quaer als doodt? M. Bart. En inde Hel.
Bock noch wat, moghelijck vijnd icker noch wel ientgen toe.
Teeuwis. Nou wel an, haestje wat, cik bin dit bocken al moe.
By get, watten ficxen Duyvel, hoe soect hy by stoelen by bancken.
Ist al de pyne waert, dat ick hem hier voor zou bedancken?
Onse Keesien ken 't ooc wel lesen, had ic sijn boecken maer wat te lien,
Hy zoume ooc haest sulcken Advocaet verstrecken met daer wat in te sien
Maer hey! hoe vaer je met mecaer? hoe langh sal ic dus staen?
M. Bartelt. Nou nou, wacht noch een ooghenblick, terstont ist ghedaen.
Maer de Vrou, die u paerden het, sal ic oock wel dienen te kennen
Om seeckere redenen.
Of om deselfde Borstel (Heerschap) om te brouwen,
En as 't nest volgebroet was, mijn voor de schuldige man te houwen.
Teeuw. Ja om ons alle bey mit hou spytighe tong te schennen,
M. Bartelt. Neen seecker, 'tselje hiel dienstich wesen in je saeck.
Teeuw. Wel as icse al noemde, soo wast al ien raeck
Of je sen kenne sout, maer al lijckewel dienjet te weten,
'k Wilje wel seggen, maer duympgen op. 'kHeb huyden ochtent ontbeten
Tot me Joncker van Grevelinckhuysen, dat me wel rout,
Verstaje wel, ick breng haer alle Jaers een Wgen met Hout,
Datse teghen de Winter te droghen legghen op Solder,
En verstaje ,ick creech daer alsulcken kittelingh in me Kolder,
Dat ick me niet bergen con, jeverstaet wel wat me deerde,
En 'tschijnt wel dat het vroumensch daer 'tselfde begeerde.
Wat wil ickje seggen, se het me Peerden en me Waghen verdient.
M. Bartelt. Ick schric dat ic het hoor, 'k denc niet datje de Juffrou mient.
Teeuw. Ic doe seker. M. Bart. Doeje noch seker? Teeuw. Ja ic, sowaer as ic leef.
M. Bartelt. Jou Rabaut, dat is me Nicht. Teeuw. Geluc dan, so binje dan me Neef.
Daer bin ick blijdt om seecker, soo veel te beter seljet swyghen.
M. Bartelt. Nou ick de draet heb, sel ick het Klouwen wel cryghen,
Had icker tuygh by Voghel, 'twas mijn duysent Guldens waert.
Teeuw. En noujese niet en hebt, hebje ien gladden Ael by de staert.
Ke hy toch, o lieve knecht, hoe sweet jy?
Weetje aers gien raet te gheven, soo brenght dan vry
Al je Boecken te coop, en laetje voorts broets broen,
'k Weet je ruyltse an suyckerde erreten, in ien Apteeckers Winckel,
Daer sullense op Peperhuysgens of te maken noch wat goet doen,
En comje opt lant, in ien half uer wordje ien volcomen Kinckel.
M. Bartelt. Jou guyt, ick selje ien duerwaerder senden, en dat eer niet langh.
Teeuw. Ke daer maet, soo crijght hy wel te pas ien snee in sen Wang.


DE TVVEEDE UYTKOMST VANT VIERDE DEEL, IS

Bely, Juffrou, en de twee Bedelaers

   Bely alleen seyt:

Waer mach de paerde tuysser blyven? 'k heb hem noch niet vernomen,
En 'tis op het tipje dat me Joncker van de Jacht sel comen,
En deuse Paerden dienen we wel ierst quijt te wesen.
Sou Jan Soetelaer (denck ick) wel voor mijn verwyten vresen,
Om dat hy hem van mijn soo leelijck liet bedrieghen?

   Twee Bedelaars comen uyt, Bely die siende, seyt voort:

Maer siet toch, wat comen hier toch voor twie bare voghels vlieghen?
Dits de rechte slach, ien eerlijck bedelerijtjen,
Kijck toch, ien mannetgen mit ien Wijfgen, ien sijtjen mit ien hijtjen,
De Kleederen gheschort, de middel ghegort, en'thooft bebongen,
En elck ien krijt Korf op de rugh, vol kale Jonghen.
Wel wat moghen dit toch wesen voor ghesellen?
't Schynen wel Luycker Walen, die nou loopen kokerellen,
Die hier met ien Krijdt Ben comen int Landt,
En blyven ons voort al haer leven aen de handt.
Ten is niet wonder, want se sien hier het volcks groot erbarmen,
Over de behoeftigen, en by namen over der vreemde Armen.
De miltheyt oock van de Huyssitten, en grootte giften van de Gemeent
Lockt het Landt vol van dit volck, en grift in haer ghebeent
De luyheyt, oorsaeck van haer grootste ghebreck.
Dan wat leyter mijn aen, ben ick oock gheck?
Dan wat roerter mijn wien en waer of datset gheven, aster slechts is,
En dat het der is, is ondieft, want ick bent ongheluc ooc niet mis.
Lichtelijc coom ick te hylicken an den eenen bloet of den aer,
En dan sout al goet singen wesen, Huyssitten vaer, hier domt noch ien paer.

   Juffrou comt uyt, Bely haer siende seyt voort als volcht:

Wel wat of me Vrou hebben wil, dat se coomt as de Bruyt prijcken?
Juffrou. Daer en comt (sie ick wel) niemant van uytkijcken.
Souwer dat Meysgen wel gheweest hebben? wat ick denck jase.
Hetser bootschap ooc qualijc ghedaen, byget ic slase,
Datse voor mijn voeten blijft legghen, die vuyle pry.
Bely. 'tIs best dat ick men hier wat ga houwen an d'een zy,
Om te hooren hoe datse al ghenoecht, die goe Vrou.
Sus, sus. Juffrou. Ja wel, me Hart barsten wil van rou,
Soo deze Vent niet comt en coopt die Paerden,
Was hy hier maer, ick gafse hem half beneden de waerden,
Soo ben icker meer verleghen, want het wort schier doncker,
Soo dat ick aers niet vrees, as dat me Joncker
Haest thuys sel comen, en vindense hier noch op stal.
Soo heb ick dan van dese moye buyt niemendal,
En dat sel altemael by onse Bely schult toe komen,
En is dat soo Bely, hoe wilje dan van den Droes dromen!
'k Hebber wel eer ghesmeten, maer ick souwer nou wel aers slaen.
Bely. Rechtevoort soumen wel ien Ey in me Vrous neers braen,
Soo bangh isse in haer gadt, en se het oock wel reen,
Wangt 'tselfde dat sy vreest, dat leyt mijn ooc op de leen,
Want mist haer anslach, 'twas niet wonder dat mense doort hiele Lant hoorden.
Maer eerse de schult op mijn leyt, wil ic me gaen verantwoorden,
Ten comt seecker by my niet toe dat de Crijgh soo langh duert.
Juffrou. Wel Beely, loopje hier larryen by de buert,
En vergeetje je bootschap? wat gedt seghen ons gaet toch voort.
Bely. O lieve Vrou,'kheb al je clachten al ghehoort.
Seecker Vrou, datje dat mient, dat ie in mijn achteloosheyt quelt,
Je hebt onghelijck, want ick heb de bootschap al bestelt,
En 'tis rechtevooort wel ien half uer gheleen.
'k Volgie terstont, seyde hy, gaje maer voor heen,
'k Selder noch alsoo haest wesen als jy, die rechte Schavuyt.
Juffrou. En al lijckewel en comt hy noch niet, wat of dit dan beduyt,
Of hy wel mienen sou, denck ick, datmen met hem geckt?
Bely. Wat ien struyf, comt strack, seyd ick, hier, mit de Beurs wel gespeckt,
En cik seyd hem noch wat int oor, soo dat hy en sal wis
Niet achter blyven, ten sy hy altemael mal is.
Dus weest gherust Vrou, noch maecktje daerom niet bedroeft.
Juffrou. Wat noot ist, heb ick het lock, dat me Joncker noch wat vertoeft,
En dat die flus niet en comt op het slach.
Bely. Gien sorgh, die sit nu al erghens in ien droncken ghelach,
Die selje te nacht by doncker mit het volle Schip comen stooten an,
Of soo hy 'techter laet, en dat het niet vlooten can,
Sel hyt wel erghens strijcken onder weech.
Juffrou. Dat ick al lijckewel de tijngh soo ien reys creegh,
Dat hy erghens ghesevelt was in ien drooghe sloot,
Arme bloet, 'ksoume noch al wat bedroeven in sijn doot.
Bely. Hadje dat lock, soo waer jyer mit ien of verlost.
Waer je hem seecker soo quijt uyt de kost,
O Vrou, soo behoefden je niet ien kruym to schromen.
Juffrou. 'tIs oock waer, 'k legh hem my noch al voor ien aer thuys te comen,
Hy draecht al te goen sorgh voor sijn jonghe leven.
Ken wensten aers niet, as datse nou soo langh achter bleven,
Tot dat ick dese Paerden van stal maer quijt waer.
Dat me dese anslach misluckte, 'ksegh dattet de grootste spijt waer,
Diemen van sen leven sou moghen schien, en oock groote schandt.
Bely. Had Soetelaer de Paerden slechts, en jy 'tghelt in u handt.
Wil icker liever noch iens gaen stappen heen?
Juffrou. Ken weet niet. Bely. Wel wat sagje, seghje jae of neen?
'kSel hem wel mee brenghen, dien besuckten bloet.
Juffrou. Wel ja gaet heen, maer slaet dat in, misschien of je'm ontmoet,
En laet hy toch mee gaen, 'kselje op me Camer sitten verbeyen.

   Juffrou gaet binnen, en Bely blijft buyten, ende seyt

Ist dat dese anslach mist, hoe wil me Vroui schreyen,
En ast soo locken wil, wat isser teghens te doen?
Nou wel an, ick mach me al lijckewel wat spoen,
En besien dat ick mijn dinghen wel beschick, want 'tis tijdt,
En soot wel lockt, ist oock mijn eyghen profijt.

   Twee bedelaers komen uyt, Bely dees siende, seyt voort:

Kijck hier staen dese Bedelaers noch, wat ofse sellen anrechten,
Wel wat ofse voor hebbe, ' lijct of 't Wijf wou tegen de man vechten.
Neense seecker, wat hebben dees twee Liefjens vuer?

   D'een Bedelaer

Knap, knap, al onse beste nae ginder, daer stater en voor duer.
Vryster, wistewe datwe wt souwen crygen,
Soo souwe we iens singhen, maer aers willewe swyghen,
En soecken are luy, die onse sangh behaecht.
Bely. Wel singht op vry, wel waer nae of je dat vraecht?
Klinckt het me wel in me ooren, soo hoor ickje uyt.
En soot me niet wel gaet, aoo danck ickje of met ien duyt.

   D'andere Bedelaer

Wat voor ien Lietje hoorje liefts, van jou of van je Vrijer?
Bely. Vraechje dat? van me lief, soo word ick vrolycker en veel blyer:
Wangt dat is al 'tloc dat ick noch verwacht.
Moghelijck of ic noch door hem word gheacht,
Maer soo langh as ick allien blijf, word ic niet meer mans.
Van ien Vryer verwacht ic noch ien onversien cans.

   De Bedelaers beginnen te singhen, int bywesen van Bely

De Vastelavont cryghen wy, help houwen, help knoopen,
Sta nu ghy jonge Knaepjes by, en Maegdekens met hopen,
Besetse met ghelijcker handt,
En laetse niet dra gaen van hier, maer slaet te vier
De Pan an elcken kant.

Backt Wafels en Pannekoecken vet, ooc Yser Koecken mede,
Diemen opt lest op Tafel sedt, mit ander leckerhede,
Dees tijdt en comt maer iens int Jaer,
Daerom ghebruyckt, terwijl ghy meucht, u Jonge Jeught,
En hout u by me kaer.

Eer u d'anstaende tijt wantgunt, die geen geneucht mach lyen,
Belegt de knoop indien ghy kunt of soo 'tniet wil gedyen,
Soo denckt: ic bint ooc niet alleen
Diet block van minnen slepen gae; vraecht daer niet nae,
Al loopje ien blauwe scheen.

Want Vryers eer dat niet bevlect, want goe raet is daer tegen,
Een swarte Kous daer over treckt, dus zijt niet iens verlegen.
Soo schoone Schepen comen an
Alser van Lande varen af; ist Meysjen straf,
Spant nae ien ander dan.

Men kent soo licht verbeuren niet in dese Copper daghen,
V Liefgien sal haer streuren niet, nu meugdijt vrolijck vraghen,
'tGaet met de Vastelavont deur,
Al loopje met de nar ghekapt, en slordich clapt
Van 'teen en 'tander leur.

Aensiet eens dese Kales bendt de vuyle druyt stofferen,
Sy loopen mommen onbekendt in omgekeerde kleren,
Sy spelen op een roeste tangh,
En drillen opt ghebom van't schot of rommel pot,
Met berrevoetsche sangh.

Som rollen 'tclootgen om de stadt, men siet het turfgen rapen,
En drincken haer dan vol en sadt, som commender met apen,
Die brenghen vreemde grillen voort,
Se comen danssen op de straet as 'tveeltgen gaet,
En buytelen om een koordt.

V hoeden rondom dight bekleedt met lecker hoender bouten,
De varckens billen niet vergeet, al zijnse wat ghesouten,
En an u halsen kransen maeckt,
Van worsten en sausysen veel, ghepepert eel,
Daer wel een dronck op smaeckt.

De maeghdekens met ranckjes loont van pancoecken vladen,
Waer me men haer verdiensten loont, schaf op ghesoen, ghebraden,
En viert de Vastelavonts dach,
Want daer nae comt, met druck belaen, de Vasten aen,
Die gheen wit sien en mach.

Op hoop ofse nae dese tijdt, die daer verbiet te trouwen,
V jonnen mocht, dat ghy haer vrijt om voor u lief te houwen,
En alsoo met haer wil en danck
Vercryghen u ghewenst begeer, in deught en eer,
Aen haer u leven lanck.

   Bely seyt:

Wel loopje dus 'theele langt deur, en singje over al?
En geefje elck ien wat, soo bin ick wel mal,
Dat ic hier ligh en wroet om sulcken cleynen huer.

   De een Bedelaer

Laetje dat niet verdrieten, 'tvalt ons wel dapper suer.
Isser yemant die ons een duyt geeft, of een luer.
Daer wysender ons veel met een Godhelpie duer.
Dan hier gaetet relijckes toe, Godt danck en lof.
Bely. Ick hoor wel watter af is: Je raet al deluy je neering of,
En maeckser teghen; hoe nae meenje datse u sullen ondergaen?

   De andere Bedelaer

Wel willewe ruylen? Bely. 'kMoet me daer op noch wat beraen.
Maer jey luy, waer gaeje nou heen, asje tijt van hier?

   De een Bedelaer

Maer nae Vlaenderen, en in Brabant, en in dat quartier.
Dan comen de goe Hollanders daer met hopen,
Om teghen Paesschen te biechten, en de vormdoeck te laten knoopen.
Och die sien dan soo devoot, datjet u leve daghen niet ghelooft!
Doe'ck het eerst sach, meend ick datse allegaer met pijn int hooft
Waren ghequelt, daer nae begon ick beter te leeren:
Want ick hoorde van de luy, dat Heeroom dat gaen practiseren,
Om 'tvolcx ghelt te cryghen in sijn onversadelijcke kist.
Bely. Je hanght de huyck na de wijndt, hier bin je Geus en ginder Papist.
Asje in Brabant comt, soo groetme de Vryers daer allegaer.

   De ander Bedelaer

Dat sellewe wel doen, addieu tot op een ander Jaer.



                   P A U S E


Titelpagina & Inhoud

Derde deel

Vijfde deel


E-Mail: rudolpho@lelystad.flnet.nl

Laatste wijziging: 20 februari 1997


Coster-pagina