Samuel Coster (1579-1665)

Lof van 't Landtleven

  Wys zijnse die'er begeven,
Uit woelery der Steeden, en hier wenschen
  't Lukzaligh Boere leven,
In heylloosheit begeert van alle Menschen,
  De Boer gerust
  Leeft na sijn lust
Uit Hofs oneenicheden,
  By sijn gebuuren
De Vog'len tureluuren
  Hem te vreden.

  Hy wil sijn hut niet ruylen,
Hoe slechtz' ook is, met gulden Prinssen Hoven
  Om datze moeylijk pruilen
Als d'een in staet den andren gaet te boven
  Want haer begeert'
  Altijdt vermeert,
En hy heeft goet genoegen
  Hy dankt de Goden,
En leeft in haer geboden
  Hoeze 't voegen.

  Nocht Princelijke wooningh,
Nocht Keyzers Hoet zoo lastigh om te dragen,
  En maeckt den Mensch geen Koning
Gerust van hert, zoo zond' 't gemoet doet knagen,
  En quaê begeert
  De Ziele verheert,
Ey neen. En 't kan naeuw missen,
  Of zonden woonen
In 't midden van de Kroonen,
  Nae mijn gissen.