Nachtbloesems

Louis Couperus

Narcis

Aan den boord eener beeke
  Zie ik leliën droomend staan,
Wijl de golfjens om haar stengels
  Schuimend gaan.

Een rei als van nymphen,
  Die zich beuren uit de beek,
Een rei als van sneeuwwitte bruidjens,
  Zoo kuisch, zoo bleek.

En in heur midden heft zich
  Een enkele narcis,
Die kwijnt op zijn stengelken
  Van droevenis.

De leliën smachten van minne
  Voor die geluwde narcis;
Zij geuren haar zoetste geuren,
  Zoo zwoel... zoo frisch.

En de goudgele bloeme nijgt zich
  Steeds verder naar den vliet,
Tot hij in den zilveren spiegel
  Zijn beeldtnis ziet.

Zoo koud en zoo kil is het water...
  Zijn zoenen prangt
De bloem op het beeld, waar minnend
  Hij over hangt.

En de leliën lisplen droeve,
  Dat nog steeds met des jongelings lust
De bloem zijne beeldtnis
  Op 't water kust...


goudgele bloeme
Bloem neem ik hier mannelijk, ten einde het mannelijke idee van Narcis te behouden


Opmerkingen aan: coster@dds.nl.
Nachtbloesems hoofdpagina. Naar de Coster-pagina.