Louis Couperus

1863-1923

Er lagen op mijn schrijftafel verschillende pennen: er lag een lyrische, een epische, en een historische pen: er lag een allegorische, een symbolische, een idealistische en een naturalischische pen, een realistische en een impressionistische: ik geloof dat er nog vier, vijf ander pennen lagen. Ik heb tussen die pennen opgenomen de dartele, wufte, luchtige pen, de pen die vluchtig maar ràak schijft, maar toch, naar zij hoopt, telkens als je een impressie, een anecdote, een beeld, een figuurtje, een grapje, een historietje en een avontuurtje mededeelt en voorstelt, zonder dat het haar vermoeit en ... jou vermoeit, vooral omdat je geen tijd hebt om moe te worden. Want mij, herhaal ik je, vermoeit het schrijven nooit: mij is het schrijven natuur, als een vogel vliegen en een vis zwemmen. In de middeneeuwen had ik niet geschreven, maar was ik trouvère geweest, had ik gedwaald van kasteel naar kasteel, met een mantel om en een luit in de hand, en, ik hoop, een paar tonen in mijn keel, en veel liefde en gevoel in mijn middeneeuws hart.

Interview met "Vriend Jan" in Het Vaderland van 18 juni 1910.

Gedurende zijn leven heeft Louis Couperus met al deze pennen geschreven, psychologische romans, zoals Eline Vere en De boeken der kleine zielen, historische romans zoals de komedianten en antiek toerisme, sprookjes zoals Psyche en journalistieke stukjes. Ook het zwerven heeft hij niet gelaten.