Soyons
comme lóiseau, posé pour un instant
sur des rameax trop
fréles,
qui
sent ployer la branche et qui chante pourtant,
sachant quíl a des
ailes. — VICTOR HUGO.
Zijn we als de vogel, wien in schommelende
abeelen
een onbezorgde wiegling lust;
die ’t takjen trillen voelt, en evenwel blijft kwelen —
zich-zelf zijn vleugelen bewust.
(Anders.)
Aan den zanger van ’t wond mag de dichter
zich spieglen,
by het schudden des loofs onvervaard.
’t Is zijn lust, zich al zingend op ’t takjen te
wieglen —
o! ten wolken heen drijft hem zijn aart.
De nachtegaal ontziet zich niet te zingen,
ofschoon de boomtak schudd’ en
trill’;
zy geeft zich meê aan al zijn schommelingen —
en wijkt naar boven als zy wil.
(Anders.)
Het vogeltjen op ’t golven van de takken
zingt ongestoord den toongalm die hem lust;
de brooze twijg dreig’, daar hy kweelt, te knakken —
hy is zich-zelf zijn vleugelen bewust.
1839.
Ingezonden op: 21 juli 1997.