O, zegt toch niet: „Lichtzinnig maakt de zegen! ’t Geluk de ziel afvallig van haar God! De mensch verdoolt op voorspoeds effen wegen, En hoogmoed kweekt de lange gunst van ’t lot!” Daar is toch ook, wie ’t zoet geluk van ’t leven Juist needrig stemde, afhanklijk, ernstig, zacht; Wier ziel tot God door zegen werd gedreven, Als andren – door den lijdensnacht. Daar is toch ook wie niet het kruis bekeerde, Maar wie ’t geluk, als ’t licht des Heeren, trof! Wie niet de Nood – maar Zegen bidden leerde, Wie iedre bloem ontstak in liefde en lof! En wie ook straks, toen ’s Vaders hand hen griefde Met bitter leed en raadselvolle smart – De Erinring van Gods zegenende liefde Een steun, een troost bleef voor ’t verslagen hart!
[Genestet pagina] [Coster pagina]
Ingezonden door J.R. van Wijk op: 19 Jul 2001