Zachte, frissche lentestralen, Liefdegeur en liefdegloed Stroomen door dees rijke dalen, Stroomen in mijn blij gemoed. Zegen heb ik mild ontvangen.... Nochtans – in mijn eenzaamheid – Heb ik bij mijn blijdste zangen Menig stillen traan geschreid. Neen, in ’t groote rijk der smarte Ben ik lang geen vreemdling meer; In mijn pas ontloken harte Klinkt een stem reeds van weleer: Waar ik van Gods gunst verhaalde, Dacht ik: Hoe ’t mij wezen zou, Als uw blik mijn lot bestraalde, Moederliefde, moedertrouw! Maar niet luide zal ik klagen, Voor de menschen – zeker niet. Vriendlijk, als dees blijde dagen, Klinkt voor elk mijn dankbaar lied. Gij slechts – geesten van ’t verleden Voert mijn diepe, stille klacht Voor den Hoorder der gebeden, In dees stillen lentenacht!
1850
[Genestet pagina] [Coster pagina]
Bezorgd door Joachim Verhagen (J.C.D.Verhagen@fys.ruu.nl).
Opmerkingen aan: coster@dds.nl.