Ik groet met liederen en kussen Uw blijd, uw moederlijk gezicht, Zoo lief, zoo heerlijk prijkend tusschen Ons blonde meisje en ’t bruine wicht. Voorwaar, wel menglen in ons leven Zich zacht en schoon het licht en ’t bruin, Zoo schoon als in de groene dreven Hier aan den voet van ’t blonde duin. ’t Zal niet altijd zoo zacht zich mengelen Als in dit rijk en zalig uur, Nu gij met onze vriendlijke engelen Den vrede smaakt van Gods natuur. ’k Zou ook van God niet durven vragen Steeds zulk een schoonen levensgaard – Zoo Hij maar in Zijn welbehagen U met ons blondje en bruintje spaart!
Bloemendaal 1859
[Genestet pagina] [Coster pagina]
Bezorgd door Joachim Verhagen (J.C.D.Verhagen@fys.ruu.nl).
Opmerkingen aan: coster@dds.nl.