V R I E N D E N Z O E N     

     Waar zaat gij dan
     gestoken, gij,
     verduisterd en
     verdoken, gij,
     o vriendenhert:
     dor vriendenhand,
     zoo waandet ge, in
     uw onverstand,
gekwetst en afgewezen?
     k En hadde u nooit
     vergeten, ik,
     geen weêrstand u
     verweten, ik;
     geen stroo u in
     den weg geleid,
     geen werk gedaan,
     geen woord gezeid,
dat kwetsende u kon wezen.

     Nog meer als ik,
     zijt gij, misschien,
     een vriendenherte
     en mij, misschien,
     spijts al hetgeen,
     tot beider leed,
     ons beider liefde
     in stukken smeet,
een ware vriend gebleven?
     Dat vriendschap is
     moet sterker zijn,
     moet, sterk alzoo
     de kerken, zijn
     gesteund op vast-
     en dieper grond
     als vriendenhand
     en vriendenmond,
zoo nu, zoo na dit leven.

     t Is dit alleen,
     dat scheiden ons
     zoo bitterlijk,
     dat beiden ons
     kon drijven, om,
     gij hier, ik daar,
     verre af en zoo
     nabij malkaar,
te porren en te pogen
     aan t gene ik wist,
     of waande, dat
     het was; en gij
     hieldt staande dat
     het niet en was:
     niet anders als
     een ijdel woord,
     een vuil en valsch,
eene opgesmukte logen.

     Zoo ziet men t gene,
     op dezen dag,
     nog ijzervast
     gevezen lag,
     verworteld en
     verwassen, eer
     t ooit morgen is,
     met éénen keer,
ter stede, in stukken vliegen;
     zoo komt men eere
     en trouw vaneen,
     zoo komt men man
     en vrouw vaneen,
     zoo vriendenherte
     en vriendenhand,
     zoo onderdaan
     en vaderland
en volk intween te liegen.

     k Herbiede u dan
     de vriendenhand,
     het vriendenhert,
     den vriendenband,
     die, spannende en
     weêrspannig aan
     ons beider bede,
     is losgegaan,
nu weêr aaneen te binden.
     k Herbiede u hulpe
     en bijstand, in
     den strijde, om weêr
     den vijand in
     te stormen; en
     dat ongekleed,
     dat edel wicht,
     dat Waarheid heet,
te zoeken en te vinden.

30/1/1897


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster