ZACHTLICHTE lentenen mogen nu wentelen aanwentelen, hooglichte luchten wolkenlichtluchten, de lentenen. Groote lenten met zonlichtbloesems in fonkellichte ver vallende blouses waar hoofden zacht in liggen donzig en ver als wolkenen, de grijze stil-sneewige die in wintermiddagen liggen. Dàn oogen lichtgrijzig spelen, open, waarin de vele doorschijnlicht gedachten vervelen zich -- den ganschen goudgelen lichtlichten lentenadag -- terwijl de winden verspelen heel ver v�rre windkrakeelen zoetzomerig in een lach. De lippen hangen dan stil, de handen een weinig kil, het lichaam in lucht, de rille -- in eens om het uit te gillen.
	Herman Gorter, Verzen 1890.