Nu es dit nuwe jaer

Nu es dit nuwe jaer
Ontstaen, dats openbaer,
Met sconen nuwen tide.
Ons naket openbaer groet vaer;
Ons baert een vaer so swaer,
Beide verre ende wide
Ende ic singhe met nuwen rouwe:
Daer wilen wrachte edele trouwe,
Dat ic daer nu loesheit scouwe;
Dies es mijn herte onblide.
Wat wondere eest dat ic douwe
Ende rouwe om minne bouwe!
Die minne es alles vrouwe,
Ende wij dolen bi hare side.

Hier ende over al
Sie ic ongheval
Toter hoechster minnen,
Also ic nu claghen sal.
So wert die berch wel dal,
Na mijn versinnen.
Want al heeft mi scade verjaghet,
Ende ic ben die node claghet,
Ende diet licht allene verdraghet,
Dats mij behoert in binnen;
Maer wie dat hem versaghet,
Ende der minnen pine meshaghet,
Ende omme vremde troeste vraghet,
Hi sal wel spade verwinnen.

Al claghic in nuwen tide
Dat ic ben onblide,
Hets langhe int linghen.
Men siet in elke side
Die scape lopen wide,
Maer dat es ghehinghen.
Ende die sinne dien minne verscene
Met dat si willen ghemene
Ende dan vore plumen draghen stene,
Dat doetse sere verghinghen.
Hilden si hen allene
Ende vri ter minnen lene
Ende aen andere troeste enghene,
Die minne soude hen minne wel bringhen

Ic en beent niet allene,
Noch oec die liede ghemene,
Die dus sere dolen;
Maer die vanden riken lene,
Si sijnt die ic mene,
Die de minne te haerre scolen
Gheleit hevet meneghen dach,
Ende gheleert den wisen slach,
Ende te doelne op minnen sach
Ende pine die si hen heeft bevolen;
Ende si soeken hare ghelach
Ende nemen vremt bejach
Dat hen scaden mach,
Dier sueter minnen verstolen.

Dus nemen wi vremde saken,
Omme dat naerre smaken:
Dat es ons grote scade.
Ons vernoyet dat haken
Ende dat langhe ellendeghe waken
Om minnen sade;
Maer mochten wij die hoechste staghen
Opclemmen ten eerste daghen,
Ende wij dat wij minden saghen,
So waren wijs sciere in rade.
Maer ommedat ons om minnen behaghen
Vernoeit die bordenne draghen,
So nemen wi die naeste ghelaghen,
Ende scuwen der minnen dade.

Dat ware een alte neder sin,
Die om cranc na ghewin
Hem soe verdeylde,
Dat hine wiste meer noch min
Wat hoghe minne hevet in;
Maer diere in verseylde,
Hi woende op haren diepsten gronde
Ende si toende hem al hare conde,
Sodat si hem in corter stonde
Der begheerten wonden al heilde.
Ende die minnen te rechte stonde
Ende minne met minnen bonde,
Ic segghe hem dat hi vonde
Gherechte minne die hem veilde.

Ochet wij ons minne ontbliven laten
Ende wi ons selven so verhaten,
Ende ons minnen duncket pine,
Die minne saelt ons wel orsaten,
Ende doen ons dolen in vremden straten,
Dat ons doch wel scine
Dat wij bi onsen scoude
Verliesen die edele houde,
Die ons minne gheven soude,
Daer si met sadet hare fine,
Ende wij raste soeken te houde.
Nu ic te sceldenne boude,
Ic wane ic cume woude
Dat ons minne meer gherine.

Want onse seden oude
Tonen ons vore minne so coude;
Wat holpt dan dat ict woude,
Sint dat ons arm steet te sine.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster