MEN MACH DER NUWER TIDE

     Men mach der nuwer tide
     Op den nuwen dach
     Wel hopen in elke side,
     Altoes alst nu wel mach.
Die minne bekint den meneghen slach,
     Dien ic dore hare lide.
So levic voert op minnen sach,
     Met droevere herten blide.

     Al haddic nuwe jare
     Ende nuwen tijt ende groene,
     Nochtan levede ic met vare
     In al minen doene,
Met vollen nuwen ongheroene,
     Het en si dat mi minne hare openbare
Ende hare selven gheheel gheve in verdoene
     In allen nuwen clare.

     Het waer hem nu wel ongherede
     Die nu woude pleghen trouwen.
Hem:soude ghescien wel lede:
     Met meneghen nuwen rouwen
Soudenne die vremde wrede blouwen
     In meneghe nuwe vede,
Eer hi dat lantscap mochte scouwen
     Daer minne haren vrient doet ghelede.

     Ay, hoert, ghi nuwe liede,
     Die nu minnen wilt pleghen,
     Ende merket wat ic u diede
     Ende wacht u wel daerjeghen:
Diere es vele die scinen ochte si neghen
     Daer men hen minne riede,
Ende dolen uter trouwen in vremden weghen:
     Dat saghic dat ghesciede!

     Selke wanen in minne
     hebben groot gheval;
     Hen scijnt in allen sinne
     Ghebloyt berch ende dal.
Maer als men ter waerheit gripen sal,
     So esser luttel inne:
Ane werken van trouwen proeft men al,
     Ocht men ane minne iet winne.

     Het es te ellendich leven
     Hier sonder lief dus lanc;
     Dat doet ons dicwile sneven
     Ende brenghet ons on meneghen wanc.
Waerdt tijt, ic wists der rouwen danc
     Woude si ons dat wesen gheven
Dat ons gheleide in minnen bedwanc
     Ane hare naruere een cleven.

     Wi connen ons wel vermeten:
     ‘Du mij, lief, ende ic di.'
     Behaghen hevet ons beseten,
     Ghenoechte maect ons vri,
Ende wij moghen ghedueren, - ay mi! -
     Dade ons minne eens waten
Dat edele wesen dat si is;
     Wine mochtens ure vergheten.

     Nu merket, ghi alle vroede,
     Hoe der minnen cracht es groet:
     Si hevet die gheweldeghe roede
Over al dat god gheboet;
Si brachte hem selven ter doet;
     Vore minne en es gheen hoede;
Werket in minnen trouwe Ende werdt hare ghenoet,
     Ende dore smaket hare edele goede.

Wien minne ie van binnen scoet,
Hi es van so fieren moede,
Wat hi ghedoghet in wederstoet
Hets hem ten besten spoede.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster