TEN BLIJDSTEN TIDE VANDEN JARE

Ten blijdsten tide vanden jare,
Dat alle voghele singhen clare,
Ende die nachtegale openbare
     Ons maket hare bliscap cont,
So heeft die herte meest sware
     Die edele minne hevet ghewont.

Hoe mach die edel sin gheduren,
- Ja, edelst alre creaturen -
Diet hoechste moet minnen bi naturen,
     Ende dan sijn lief niene hevet;
Alsenne der minnen strale ruren,
     So gruwelt hem dat hi levet.

In allen tiden als ruert die strale
Meerret hi die wonde ende brenghet quale;
Alle die minnen kinnent wale,
     Dat emmer deen moet sijn:
Sueticheit ocht smerte ocht beide te male
     In dreeft vore minnen anschijn.

Hoe mach hen gruwelen dan die minnen
Ende hen dus in minnen verloren kinnen!
Si sijn verwonnen dat si verwinnen
     Dat onverwonnen groot,
Dat hen alle uren doet beghinnen
     Dat leven in nuwer doot.

Hier ne mach hare minne dan niet gheweren;
Men moet hare rike, hare cracht verteren.
Hoese oec te niete in minnen vervaren,
     Dats den vremden oncont:
So si die zale hogher begharen,
     So diepere wielt die gront.

In recht van minnen es opghedreghen:
Die den slach sleet wert selve ghesleghen;
Dat licht werdt even sware ghesweghen;
     Die cracht wert ierst verwonnen;
Dat rike comt ons hier selve jeghen
     Vore alle die minnen connen.

Maer dier es luttel die om al minne al minnen,
Ende noch men, die minne met minnen versinnen;
Dies selense alte spade ghewinnen
     Dat rike ende den heghen raet,
Ende dat kinnesse dat minne doet kinnen
     Dien die hare ter scolen gaet.

Hets jammer roet dat wij dus dolen,
Ende ons die hoghe wise blijft verholen,
Die minne den meesteren heeft bevolen
     Die lesen in minne fijn;
Die hoechste lesse inder minnen scolen
     Dats hoe men minnen ghenoech mach sijn.

Maer die wel te voren termineren,
Al eest dat si dan jubileren
Ende met salueerne feesteren
     Hare lief in cortere stont,
Opdat si met doghenne concorderen,
     Hen wert die scole wel cont.

Maer die hier met lieve willen juwieren
Ende met ghevoelne dan ballieren,
Ende met ghenoechten daerinne besieren,
     Ic segghe hen wel te voren:
Si moeten hen wel met doechden chieren,
     Ochte daer es die scole verloren.

Maer die met waerheiden in minnen dichten
Ende met clare redene dan verlichten,
Daer sal die minne hare scole in stichten.
     Die selen meestere wesen
Ende ontfaen der minnen hoechste ghichten:
     Die wonden sonder ghenesen.

Die minne dus ghicht met haren wonden
Ende toent die wijtheit hare conden,
Die nied houdse open ende onghebonden
     Daer se minne met storme doresiet;
Al gruwelt hen dan den onghesonden,
     Dat en darf ons wonderen niet.

Die minne met allen dus hevet dorewaden,
Met diepen honghere, met vollen saden,
Hem en mach dorren noch bloyen scaden
     Noch hulpen tijt engheen:
Int diepste ghewat, ten hoechsten graden
     Blijft hare wesen in een.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster