AL ES DIE TIJT BLIDE OVER AL

Al es die tijt blide over al
Ende al es groene berch ende dal,
     Dat wert hem wel clene in scine
Die ter minnen hevet ongheval;
Ic en weet wies hi verbliden sal;
     Hem es alle bliscap pine.
          Dat en es gheen wonder:
          Alse hi es sonder
     Sijns liefs, na sijn begheren,
          Ende hi niet en hevet
          Daer hi bi levet
     Waerop soude hi dan teren?

Die op minne teret al sonder spoet,
Wat hi ghedochet in orewoet
     Dat mach allene bekinnen
Die hem ter minnen verlaet al goet,
Ende dan van hare blivet onghevoet.
     Hem es wel wee ter minnen,
     Want hi bernet sware
     In hope ende in vare
Altoes met nuwen uren;
     Want al sijn begheren
     Es voeden ende teren
Ende ghebruken minnen natueren.

Die dus in hongher van minnen leven
Ende noch ghebruken es ontbleven,
     Ay wie mach hen gheloven?
Want si hen een ane minne al cleven;
Als hen dan minne hare soude al gheven,
     So wordet een beroeven,
          Ende so roertse een vaer.
          Ay, amabaer!
     Waer salic, arme, henen?
          Eert mi dus quam,
          Ay, utinam!
     Hadde si mi doch doet gherenen.

Dit es een wee wel onbekint;
Het ne werdt van vremden nie ghemint;
     Ghenoechten eest te sware:
Want si hare alle uren daertoe went
Dat si hare an ghebruken bint
     In vriheiden sonder vare.
          Maer redene vclaer
          hevet ommaer.
     Het dunct hare een keren,
          Eer si opclemt
          daer si volvent
     Hare lief ter hoechster eren.

Minne wilt al minne, sine wilt niet beiden;
Si wilt al uren in suetheid weiden,
     In weelden na hare begherte.
Redenne heetse merren na ghereiden,
Ende vriheit wilse te hant gheleiden
     Daerse let lieve .I. werde.
          Dus ghedane storme
          Maken eyse in vorme.
     Dats onbekent den vremden,
          Die alre doet
          vore minnen noedt
     Te smakenne nie en gheteemden.

Daer minne die jonghe met nuwen troest,
So wanen si dan al sijn verloest,
     so sijn si alse te hove
ende leven hen selven alre vroest,
Ende wanen hebben voldaen die joest
     In allen vollen love.
          Alse hen dan hare redenne wect,
          Ende si hen dat werc ontdect
     Dat si hebben te doene,
          Met nuwen moede,
          werden si bloede
     Die teersten waren coene.

     Ay minne, die fine doghet,
     Die alles es voghet,
Ende alle dinc mach dwinghen,
     Si moete hare melden,
     Ende si sal ons ghelden;
Sine sal ons niet ondringhen.
     Die alle rouwen
     Gesmaken met trouwen,
Si moghen wel blide singhen.

Dats yemant twivelt, dats grote scade:
Minne loent altoes al comt si spade.
     Die hen te hare verlaten,
Ende volghen haren hoechsten rade,
Ende bliven inden nied ghestade,
     Si saelt met minnen orsaten.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster