ALS HEM DIE TIJT VERNUWEN SAL

Als hem die tijt vernuwen sal,
Nochtan es berch ende dal
Wel doncker ende ontsiene overal;
     Doch gheet die basel bloyen.
Al hevet die minnare ongheval,
     Hi sal in allen groyen.

Wat hulpet hem bliscap ochte tijd
Die gherne in minnen name delijt,
Ende niet en vint, inder werelt wijt,
     Daer hi met trouwen op mach rusten
Ende vri toe segghen: ‘lief, ghi sijt
     Die minen gront mach custen.'

Wat mach hem bliscap ommevaen,
Die minne in hachten heeft inghe ghedaen,
Ende die de wijdde van minnen woude ommegaen
     Ende vri ghebruken in trouwen?
Meer dan sterren anden hemel staen,
     Hevet die minne dan rouwen.

Dat ghetal dire rouwen moet sijn ghesweghen.
Die grote sware waghen bliven ongheweghen;
Daer ne gheet gheen ghelike jeghen.
     So eest best dat mens begheve.
Al es mijn deel clene, ic hebber verdreghen;
     Mi gruwelt dat ic leve.

Hoe mach hem gruwelen ende rouwen tleven,
Die sijn al hevet op al ghegheven,
Ende in donckeren dole wert verre verdreven,
     Daer hi meer ne waent doen kere,
Ende in onthopenden storme al wert tewereven;
     Wat rouwen gheliket dien sere?

Ay, ghi fiere, die als men minnen ghestaet
Ende vri leeft in hare toeverlaet,
Ontfarmt der verdeylder die minne verslaet
     Ende met onthopenden ellende gheet nopen.
Och, die raets mach pleghen Leve vri in raet,
     Mijn herte levet in onthopen.

Want ic sach ene lichte wolke opgaen
Over alle swerke, so scone ghedaen.
Ic waende met volre weelden saen
     Vri spelen in die sonne.
Doen wordt mijn hoghe maer een waen!
     Al storvic, wie es dies mi wanconne?

Doen sweec mi nacht over den dach.
Dat ic ye was gheboren, o wach!
Maer die sijn al ghevet op minnen sach,
     Met minnen saelt wel orsaten noch minne.
Al bennic weder onder den slach,
     God troest alle edele sinne.

Die minne es in allen beghinne gnoech
Doe mi minne eerst minnen ghewoech,
Ay, hoe ic met al hare al beloech!
     Doen deedse me haeseselen slachten
Die in deemsteren tide bloyen vroech,
     Ende men langhe hare vrocht moet wachten.

Die beiden mach, hem es wel ghesciet,
Tote dat minne sijn alle met al versiet.
Ay god! Dies en achtic niet,
     Maer ic bens meer dan te ghemeder:
Der minnen ic doch mi selven al liet;
     Maer mi dede dat wee al leder.

Dat es den minnare al te swaer:
Na minne te dolen ende hine weet waer,
Het si in deemsterheit ende in claer,
     In abolghe ochte in minne, gave minne
Hare ghewareghe troest openbaer,
     Dat custe alendeghe sinne.

Ay, liet mi mijn lief lieve van minne ontfaen,
Daeromme en worde minne niet al verdaen,
Ende so en ware gheen hoghe maer een waen.
     Dat waer groot jammer dat het ghesciede.
Ay, den edelen fieren doe god verstaen
     Wat selke scade bediede.

Ay, wat ic meine ende hebbe ghemeent,
Heeft god den edelen wel versceent
Dien hi quale van minnen heeft verleent
     Omme ghebruken van minnen natuere.
Eert al met al wert vereent,
     Smaect men bitteren suere.

Der Minnen comen troest, hare ophouden versleet:
     Dat swert die avontuere.
Ay, hoe men al met al beveet,
     Dat en weten ghene vremde ghebuere.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster