GROTER GOEDE VORE DEN TIDE

Groter goede vore den tide
Ende groet gheloven vore dat gheven
Dies en darf niemant sijn te blide.
Ons es van beiden vele ontbleven:
     Die vroeghe blike
     vore der minnen rike
Hebben mi verre ute mi verdreven.

Bi sconen dagheraden
Hoeptmen der lichter claere daghe.
Der minnen tonen heeft mi verladen
Ende meneghen dies ic niet en ghewaghe,
     Maer hi weet van hem selven diet si.
     Ic weet van mi
Alse die mi altoes van minnen beclaghe.

Dat seghet die dorpere: ‘jeghen avont
Salmen loven den sconen dach.'
Dat ic so spade dat verstont
Doet mi nu roepen: ‘arme, o wach,
     Waer es nu dat solaes,
     Ende der minnen paes,
Daer si mi ierst scone met versach?'

Hoe scone dat sijt mi ierst toende
Ende sint wart wreet, es mi nu cont.
Dat si mi niet en bedroech noch en hoende
Met wat wee, so ict verstont!
     Met si woude mi verclaren
     Ende openbaren
Dat redenne dore licht alle der minnen gront.

Verlichte redene ghevet orlof,
Ende metter hoechster minnen raet,
Met hare dore siene alder minnen hof
Ochte daer van allen ghenoech in saet.
     Ghebrect daer iet,
     Dat ment versiet
Dat trouwe voldoe det hogher daet.

Mochtic mi so in trouwen houden
Dat minne niet en hadde te segghenne te mi,
Ende so al dat mine met al vergouden
Ja, alsic mach ghelden selc mensche ic si,
     Tierst waest een tanen,
     Dan soudic manen
Die minne, in alle ghebrukenne vri.

Ay, edele minne; welc tijt, wanneer
Seldi mi gheven lichte daghe,
Dat mijnre deemsterheit werde een keer?
Hoe gherne ic die sonne saghe!
     Ghi wet allene
     hoe ic dit mene:
Ochtic iet wille dan uwe behaghe.

Ay, du gheweldeghe wondre minne
Die al met wondre verwinnen mach,
Verwinne mi, dat ic die verwinne,
In dine onverwonnenne cracht.
     Ic plach te kinnenne dat verwinnen...
     Daer es int verwinnen kinnen,
Dat mi ye alre seerst verwach.

Noch sidi, minne, dat ghi ie waert:
Dat weten die met u zijn in al.
Ic sals gheloven, en docht ghespaert.
Mi heeft ghelettet een ongheval:
     Dat ic noch niet en kinde
     Dat werc noch en minde,
Daer mi trouwe met volhelpen sal.

Sint ic ghevolghede in hogher trouwen
Dat mi minne soude en staden staen,
Begavic alle vremde rouwen
Ende ben in toeverlaet ghestaen,
     Daer ic in kinne
     dat mi noch minne
Met hare al een sal ommvaen.

Dat es der gheweldegher minnen sede:
Dien si al saket te hare hant,
Al doet si hem cracht ende gheweldichede,
Al doet si hem ghenoech ende suet den bant.
     Dies gheet van hare
     Hoghe mare
Ende grote prijs over alle lant.

Dien minne ierst veet, dien luuctse die oghen
Met ghenuechten: so dunct hem tsine al best,
So en waent hi niet dan joye doghen;
Dus trect si al met hare lest.
     Dan comt redenne die sterke
     Met nuwen werke
Der scout: so wert die die woet ghecest.

Dat ic van minnen vele songhe,
Dan hulpe mi niet vele, met lettel goet.
Maer dien ouden ende dien jonghen
Coelt sanc van minnen haren moet.
     Maer van minnen mijn heel
     Hevet so clenen deel:
Mijn sanc, mijn wenen scijnt sonder spoet.

Ic roepe, ic claghe:
Die minne heeft die daghe,
Ende ic die nachte ende orewoet.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster