Tsaermeer sal in corten tide

Tsaermeer sal in corten tide
Tsap vanden wortelen opwaert slaen;
Daer bij sal, verre ende wide,
Bempt ende cruut sijn loef ontfaen;
Dies soe hebben wij sekeren waen:
Die voghele werden blide.
Die gheet in minnen te stride
Hi sal verwinnen saen,
Op dat hi niet en mide.

Die niet en spaert vore hoghe minne,
Die es aan alle sine werke vroet.
Die minne es joncfrouwe ende coninghinne,
Die menighen maect hoghen moet;
Soe doet hi al hare goet,
Set toe cracht ende sinne,
Daer minne dat werc aen kinne:
Hoe welt si hare teersten doet,
Hi es die minne werwinne.

Maer daeromme es sij minne ende vrouwe
Dat si es moeder van alre doghet;
Si es drachtich ende draecht allene die trouwe
Daer ghi alle die mint u bi vermoget.
Si hevet ons alleen verhoghet
Ende ghebetert alle rouwe.
Ic bidde hare dat si ons bescouwe,
Ende groyen doe die joghet,
Datse ons al minne voltrouwe.

Soe suete es minne in hare natuere,
Dat si alle andere cracht verwint.
Die mint hi doghet swaer avontuere,
Eer hi hem ane minnen sede bekint,
Dat hi van hare al si ghemint,
Soe smaect hem bettere ende suere;
Hine mach ghedueren ene uere,
Eerne minne al in minnen bint
Ende in ghebrukene vuere.

Die om ghebruken in minnen haket
Hi sal verwinnen al sine noet;
Hine mach niet sterven dien minne gheraket,
- Hare name amor es vander doot -
Die dade dat die minne gheboet
Ende daerinne niet en ghebrake.
Si es welde van alre sake;
Minne es dat levende broet
Ende boven alle ghenuechte in smake.

Mi sijn minne nuwe sanghe
Intoe in groten wenene bracht,
Die ic hebbe ghesonghen langhe
Ende van minnen scone hertracht.
Al hebbic te clene gewracht,
Mi doet wel wee ende anghe
Dat ic niet ne ommevanghe
Die onverwonnen cracht
In ghebrukenne van minnen bedwanghe.

Ic mach wel vander minnen fine
Voert swighen mijn daghe meer,
Daer ic blide plach bi te sine
In singhenne, in sprekenne wilen eer,
Doen mi hare rike gheleer
Dede bliscap in scine,
Daer ic nu doghe pine
Ende van herten seer:
Dies oudic ende dwine.

Dus hevet mi der minnen pine verquolen
Dat ic intoe niet meer en doech,
Die mi ierst leide te harer scolen
Daer ic hare wise wondre soech,
Ende mi sider die onttoech
Ende mi vele hevet verholen.
Doch willic gherne al dolen;
Want minne niene loech
Dat si mi hevet bevolen.

Woude mi minne nuwe daghe
Gheven die mi sijn so out,
Soe soudic swighen miere claghe
Die nu es soe menichfout,
Ende vri hare leven stout,
Daert mi nu es al waghe.
Hoe gherne ic dat saghe,
Die minne doe hare vri ghewout
Ane mi, alst hare behaghe.

Al doet mi soe oversere
Dat ic mi minnen ellendich weet,
Die minne doet alle haren vrienden ere
Die hare met trouwen sijn gereet,
Soe dat si, in lief, in leet,
Verstaen hare rike ghelere.
Die dat werken sonder kere,
Ende die minne al in minnen beveet,
Sij bleven in hare rike ghehere.

Ghelijc dat ons die scone rose
Metten dauwe comt uten dorne gheghaen,
So sal die mint dore alle bose
Met toeverlaet hare storme ghestaen.
Hi sal vri, al sonder waen,
Dorewassen alle nose.
Dies heeft die hertelose
Sijn deel wel saen ghedaen,
Daer vri sijn die amorose.

Die de minne wilt ommevaen,
Hi moet scuwen alle die lose;
Al es nu soete hare cose,
Men sal bekinnen saen
Dat valsch es hare ghelose.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos
HTML: Marc van Oostendorp, voor het Project Laurens Jz. Coster