DIT NUWE JAER ES ONS BEGONNEN

Dit nuwe jaer es ons begonnen.
Nu moet ons god met minnen onnen
Dat wijt also beghinnen connen
     Dat der minne doghe.
Hine levet onder der sonnen
     Die der minnen gnoech vermoghe.

Nuwe jaer en de nuwe daghe
Wetic, dat hem wel behaghe
Die gherne altoes bliscap saghe,
     In oghen ende in hant.
Die mint, hem es al waghe
     Hine leve in minnen bant.

Met eneghen fieren vrien moede
Selen wi bidden der minnen goede,
Dat si ons te hare selven hulpe met spoede,
     Want wij hebbens noet.
Die leeft buten der minnen hoede
     Hi es argher dan al doet.

Beter es die doet dan bitter leven.
Ay, minne, woudi ons volgheven
Dat wi boven al worden verheven
     Dat nederheit es.
Wij sijn te verre verdreven
     Van u: ontfarme u des.

God, die ghemaecte alle dinghe,
Ende boven al es minne sonderlinghe,
Hem biddic dat hij ghehinghe
     Na sijn ghenoeghen,
Dat minne mi minne Also na noch dwinghe
     Asi can voeghen.

Dat minnen can voeghen, dats herde na;
Mer hoe na, ic ben dies niet en versta.
Mer di omme minne es haeste ende ga
     Hi saelt noch weten,
Altoes in woede hoemen minne ommeva:
     Hier en doech gheseten.

Ay, edele vol redenen, waer mogdi dueren?
Ja, edelste alre creatueren,
Vercoren ter minnen natueren
     In ghebrukenne van weldeghen smaken:
Nuwe materie, bliscap, bloyen alle uren
     Sal gheweldeghe minne orsaten.

Ende ocht gruwelt den ghenen die zijn blent
Ende der minnen smake sijn onbekent,
U vraghic wes ghi u onderwent:
Ocht ghi wilt minnen, segghet: ‘Ic wille henen
     Gherne daer si mi sent,
Eest in storme, eest in wenen.'

Want ons orcont die heyleghe kerke,
Hare meere, hare mindre, hare papen, hare clerke,
Dat minne es vanden hoechsten werke
     Ende edelste bi natueren:
Al verwint si ons, si verwint al sterke,
     Ende hare cracht sal dueren.

Alse alle dinghen selen vervaren,
So sal die edele minne waren
Ende hare clare gheheel openbaren,
     Als ghi in een nuwe beghin
Met minnen die minne seelt ane staren:
     ‘Siet, dit eest dat ic bin.'

Alse minne dus effenne haer lieve weghet,
Ende minne der minnen met minnen pleghet,
Ic en weet hoe, het blivet ongheseghet
     Ende oec onverstaen,
Want dies ghelike ghene en leghet,
     Hoe minne can lieve bevaen.

Hen allen die minnen moet ontfarmen
Dat mi minne aldus laet carmen
Ende so dicke roepen: ‘wacharmen!
     Welken tijt ende wanneer
Sal mi minne bescarmen
     Ende segghen: dijns rouwen si keer.

Ic sal dit warmen;
Ic ben dat ic was willen eer
. Nu valle in minen armen
Ende ghesmake mijn rike gheleer.'


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster