ALS ONS DIE BLOEMEN VANDEN SOMERE COMEN SIJN

Als ons die bloemen vanden somere comen sijn,
Daerna sijn wij der vrucht in waen.
Also doer die edele herte fijn,
Die elken storm van minnen wilt ghestaen.
     Si sprect van fieren sinne:
     ‘Ic gruete u, minne, al minne,
     Ende bens fier ende stout;
     Ic verwinne noch uwe ghewout,
     Ocht ic scietere mi al inne.'

Hoe mochte der fierre herten yet messchien,
Die al toe settet om dat si minne vercrighen wilt?
En mochte haer nemmer comen in dien,
Woudi volgheven, minne, Dat ghi volgheven selt,
     Also het sijn moet altemale;
     Ay, worden uwe beghe dale,
     Ende wij dan mochten sien
     Uwe toghen al voltien
     So quaemt ons al wale.

Oec moet hi trecken Sere die minne sal voltijen:
Hare wide wijt, hare hogheste hoghe, Hare diepste afgront.
Hi sal in alle storme die weghe doresien;
Ham wert haers wonders wonder cont:
     Dat es, die weelde, wide te gane,
     Te dorelopenne ende niet te stane;
     Die hoghede dore vlieghen ende dore clemmen,
     Ende dien afgront dore swimmen,
     Daer minne al minne te ontfane.

Ay, dat hoghe minne, Die so soete scijnt
Dat haer sueticheit al andere soetheit verteert,
Soe wondet herte ende sinne, Dat hi van storme dien si ghereint
Al nuwe oetmoede begheert,
     Dat hi en ontsiet ghene node,
     Noch pine, noch anxt, noch dode,
     Hine hebbe ter minnen spoet!
     Ay, diet werct, god gheve hem goet!
     Fiere herte en was noyt bloede.

Ic late die minne al wesen dat sisi.
Ic en can hare welde wondere niet verstaen;
Al eest dat ics ghenesen mach in mi,
Si hevet meneghe grote ghewelt ghedaen.
     Dies moete hi hebben plaghe,
     Diet hare met worden verdraghe,
     Hine were met crachte hare cracht.
     Wanr die minne nie en vervacht,
     Hine leefde nie vrie daghe.

Ic gheve der minnen orlof Nu ende altoes.
Die wille, volghe haren hove; Mi es wel wee ghesciet.
Ic waende gheweest sijn vrouwe int hof Sint icse ierst coes;
Ic leide altoe in love; Ic en caen ghevolghen niet.
     Nu scinen mi hare lone
     ghelijc den scorpioene,
     Dat toent scone ghelaet,
     Ende na so sere verslaet.
     Ay, wat meynen selke ghetoene?

Haddic gheluc ter minnen Dat mi ye vloe
Ende mine daghe was onghereet,
Ic soude noch verwinnen Ende leven vroe,
Daer ic nu dole in alenden te wreet.
     Waert tijt, ic naems gherne een inde.
     Ic dole met gheninde
     Daer mi die minne doet
     Hare volghen sonder spoet
     Ende si blijft mi te onghehende.

God gheve hen allen die minnen Te rechte goet gheval.
Al hebbic ende menich man Der minnen so cleyne deel,
Diese al kinnen Si gheven al om al.
Si ghevet dienne sijs an Hare selven al gheheel.
     Hare hadde ye die mochte.
     Wat holpe dat men dat dochte,
     Dat emmer wesen moet?
     Hare slaghe sijn alle goet.
     Maer die weder sloeghe, hi vochte.

Hets onghehoert nu die over minne yet claghen:
Hare name es so ghemint Dat men hare al verdreghet.
Die si nu stoert Ic rade hen dat sijs niet en ghewaghen.
Het es hen onbekint Dien si so niet en verweghet.
     Maer die fier es ende coene
     Sie selve te sinen doene
     Ende were met slaghen den slach;
     So siet hi noch den dach:
     Die minne brinct hem selven die soen.

Die minne nemt te verdoene,
Si gheeft hem vollen perdoene
Ende maecten haers al vri.
So moghen wij segghen wel: ay mi
Hoe temen wij iet te gheroene!


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster