MINE NOET ES GROOT ENDE ONBEKINT DEN LIEDEN

Mine noet es groot ende onbekint den lieden.
Si sijn mi wreet, want si mi gherne scieden
Daer mi die crachte van minnen al toe rieden,
Sine kinnes niet, ende ic en caent hen ghedieden.
     Dus moetic pleghen dat ic ben;
     Dat minne bracht hevet in minen sen,
Ic ben indien: dies willic mi ghenieden.

Wat kere men mi dade dore die minne,
Daer willic dueren sonder scade inne.
Want ic versta in edelheit miere sinne
Dat ic in doghen om hoghe minne winne.
     Daeromme willic mi gherne gheven
     In pine, in raste, in sterven, in leven:
Want ic dat ghebod van hogher trouwen kinne.

Dat ghebod dat ic bekinne in minnen natuere
Dat brinct mine sinne in avontuere:
En heeft forme, sake noch fuguere;
Doch eest inden smake alse creature;
     Hets materie miere bliscape
     Daer ic in alre tijt na hake;
Dus leidic mine daghe in meneghen suere.

Van minnen claghic ghene pine:
Mi staet altoes haer onderdaen te sine,
Daer sijt ghebiedet, lude ende stillekine.
Man canse niet bekinnen dan in scine.
     Hets een wonder onverstaen
     Dat mijn herte dus hevet becaen,
Ende doet dolen in ene wilde woestine.

Soe wrede wuestine wert nie ghescapen,
So die minne in haer lantscap can maken.
Want si doet met begheerten na hare haken
Ende sonder kinnen hare wesen smaken.
     Si toent hare als in een vlien;
     Men volghet hare ende si blijft onghesien:
Dit doet alendeghe herte eltoes waken.

Spardic eneghe cracht van minnen rade,
Dat kinnen alle die minnen dat ic mesdade,
Ic mach nu meester zijn dies ic dan bade,
Ende so en verwonnic meer so groten scade.
     Nu nemic in natueren delijt,
     Dat mi gheeft minne ende nuwen vlijt;
Dies ic in niede nemmermeer en sade.

Mi swaert dat ic mi niet en can vercrighen
Int bekinnen, ic en moet mi selven ontbliven.
Al soude mi noch begherte therte tewriven
Ende cracht van minnen node, mi en soude ontbliven,
     Ic sal noch weten wat mi trect,
     Ende dicke so onsachte wect
Als ic mi selven in rasten soude gheriven.

Waer iemant die mi richte, Ic soude hem claghen
Ovber mi selven: ic en caent niet wel verdraghen,
Dat mi die minne ye leidde so hoghe staghen
Ende icse nu ontmoete met selken wreden slaghen.
     In hebbere toe gheluc no spoet.
     In weet ocht minne selve doet;
Ic duchte der ontrouwen wrede valsche laghen.

Dat ic ontrouwe ontsie, dats wonder clene;
Si heeft mi ghepijnt meer dan ye scene;
Want dat ic ben ghestroert van dat ic mene,
Dat doet ontrouwe ende ander sake enghene.
     Si heeft mi selke scade ghedaen
     Salic haer emmermeer ontgaen,
Dat sal met hogher trouwen sijn allene.

Wat hulpet mi dat ic van minnen singhe.
Ende nu mi selven mijn quale linghe?
Met wat node mi die minne bevinghe,
Vore hare ghewout en hebbic gheen ghedinghe.
     Ic lie alle dies hi lien sal,
     Die der minnen cracht sijn here stal.
Wat hulpet ic mine nature dwinghe?

     Want mine natuere sal al bliven
      Dat si es, ende dat hare vercrighen,
Al maken die menschen haren wech so inghe.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster