DIE VOGHELE SINGHEN CLARE

          Die voghele singhen clare,
          Ende die bloemen openbare
          Melden ons den tijt.
          Die tiersten altemale
          Sweghen ende waren vale,
          Hebben nu groet delijt,
     Dat si den tijt nu hebben weder
     Daer si so langhe na laghen neder.
          Also moet hen allen vergaen
Die in node van minne sijn bevaen.

          In gherechter minnen noet
          Ghesmaect men meneghe doet.
          Dats dat gheloeve mijn:
          Dien si gherijnt in hare natuere,
          Dat hi in ongheduere
          Altoes moet sijn
     Ende in groter onghenade.
     Mine hulpe minne met haren rade,
          Der gheenre ben ic een
Die vander minnen pine hevet in leen.

          Wat mach men hem gheraden
          Dien minne dus hevet verladen
          Met haerre swaerre waghen,
          Dien si leide int beghin
          Ende toende groet ghewin
          Op hare hoghe staghen,
     Ende nu so hevet gheworpen neder
     Dat hi en waent vercomen weder,
          Hen si al onversien...
Bi orewoede van minnen maecht ghescien.

          Dat es die naeste raet
          Die hier beneven gaet:
          Dien minne dus hevet ghevaen
          Ende ghebonden met haren bande,
          Dat hi hem gheve in hare hande
          Ende altoes si onderdaen
     Alden bedwanghe dat minne hevet.
     Die eneghe pine van minnen ontseghet,
          Dats openbaer in scijn,
Dat hi langhe der minnen sal sonder sijn.

          Van minnen benic onder:
          Dat en heeft mi gheen wonder,
          Want si es starc ende ic ben cranc.
          Si doet mi
          mijns selfs onvri
          Altoes an minen danc.
     Si doet met mi dat si ghebiet;
          Mijns selves en es mi bleven niet.
     Dies ic rike was te voren,
Dies benic arm: in minnen eest al verloren.

          Beide vremde ende vriende
          Dien ic te voren diende
          Bennic af ghestaen.
          Ere ende raste hebbic begheven
          Omdat ic wille leven
          Vri, ende in minnen ontfaen
     Hoghe rijcheit ende conde.
     Dies mi veran heves sonde,
          Ic en maechs niet ontberen.
Ic en hebbe el niet; ic moet op minne teren.

          Ende ic ben nu begheven
          Van alle dien die leven:
          Dats openbare in scijn.
          Ocht ic in minnen
          Niet en mach winnen
          Wat soudic dan sijn?
     Ic ben nu clene; in ware dan niet.
     Ic ben alendich, sine versiet.
          Ic en hebbe raet, si moet mi
Gheven daer ic bi mach leven vri.

          Mi doen di vremde wrede
          So onghemate lede
          In dit alende swaer
          Met haren valschen rade.
          Sine hebben mijns ghene ghenade;
          Si doen mi meneghen vaer
     Want si mi met hare blintheyt doemen.
     Sine connen daer toe niet comen
          Dat si die minne verstaen
Die mijn herte met luste hevet ghevaen.

          Die minne wilt vercrighen
          Hine late hem niet ontbliven,
          Hine gheve hem selven der minnen altoes,
          Ende hi sal pinen,
          Sonder finen,
          Om dat sijn herte coes,
     Ende gheven hem selven, in pine, in scande,
     In leet, in lief, in minnen bande:
          So sal hem werden cont
Dat fiere wesen inder minnen gront.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster