IN ALLEN TIDEN VANDEN JARE

In allen tiden vanden jare,
Hoe dat el metten tide si,
     Hevet hi bliscap ende vare
     Die doghet allende om minne vri,
Ende gherne dan lieve ware bi
Om te suetenne sine alendighe daghe.
Dats noch niet en es, doet roepen: ay mi!
Dat wesen sal dat ceste claghen:
‘Ay ic ben al di: lief, wes al mi,
Alset di behaghe!'

Die minnen wilt, hi moet hem gheven
In hare ghewoudt daer sijt ghebiedt,
Het si in sterven ocht in leven,
Daer minne sijn wesen in versiet
. Hem en mach anders werden niet
Dan in vrien troeste, in bedwonghenen vare.
Die minne goudt ye gherne Dat si onthiet
met haren claren ware.
Ay, dat die minne helen hiet
Brenghet hare sueticheit openbare.

Mi wondert vander sueter minnen
Dat hare suetheit alle dic verwint,
Ende si mi dus verdoet van binnen
Ende miere herten noet so clene bekint.
Si hevet mi so int wee bewent:
Dies ic ghevoele in caent gheloeven.
Die verhoelne weghe die minne mi sent,
Die sijnt die mi van mi al roeven.
Dat gherochte, dat hoghe prosent
Der nederre stillen, doet mi verdoven.

Hare nedere stille es onghehoert
Hoe hoghe gheruchte dat si maect,
En si allene dies hevet becoert
Ende dien minne in hare al hevet ghesaect,
Ende met diepen gherijnne so na gheraect,
Dat si hem al ghevoele in minne.
Alse sine met wondre also doresmaect,
Cesseert een ure tgheruchte daerinne;
Ay, saen wect begherte die waect
Met nuwen storme die inneghe sinne.

Ghenuechte loke wel die oghen
Ende plaghe gherne die si hevet,
Mocht die verwoede begherte ghedogen
Die altoes in woede levet.
Want si haer alle uren daertoe ghevet
Te roepenne: ‘ay, minne, wes al mine!'
Oec wectse redenne, die hare dat seghet:
‘Sich hier dit steet die noch te volsine.'
Ay, daer redenne ghenuechte ontseghet,
Dat quetst meest boven alle pine.

Begherte en mach niet swighen stille,
Ende redenne ghevet hare clare den raet,
Want sine verlicht met haren wille,
Ende toent hare dat werc der hoechster daet.
Ghenoechte name gherne toeverlaet
Te pleghenne haers liefs in sueter rasten.
So toent hare redenne den hoechsten graet
Ende verlaetse metten swaersten lasten.
Ay, hadde ghenuechte dan redenne doet,
Si soudse wel clene bevasten.

Maer daer lief met lieve so lief gheraect,
Dat lief van lieve lief niet en mach,
Ende lief met lieve so lief doresmaect
Dat lief levet lieve op lieves sach,
Ende redene dan doet wederslach
Ende toent daer onghewassenheit inne!...
Waer redenne ye ghelieve oneffenne wach.
Daer werdt ie seerst ghequetst de minne;
Ay! Te swaer es daer de slach
Daer men lief lief dan lief al kinne.

Wat sal ghequetster minnen wesen?
Hoe mach haere yeman raet ghegheven?
Wat visikere salse dan ghenesen,
Die gherne soude der minnen al minne leven,
Ende onder redenne so wert bedreven
Die hare gheet met nuwen storme anespreken
Ende toent hare wat hare es ontbleven:
‘Sich hier, dit soudi noch ghebreken.'
Ay, wie sal mi van minnen gheven
Raet, ende over redenne wreken?

Ay, weet god, datne mach nieman sijn
Die over die redenne iet mach wreken.
Si es selve der minnen fisisijn:
Si can best heylen al hare ghebreken.
Die met leste volghet al haren treken
In allen weghen daer sine gheleide,
Dien sal si met nuwen wondere ane spreken:
‘Sich hier, besitte dat hoechste ghereide'.

Ay, daer en daerf gheen vremt versoenre gaen
Om te versoenenne die veede.
Ende die dit kinnen, si verstaen
Ghenoech van haren crede.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster