AL ES VERDRUEVET DACH ENDE TIJT

Al es verdruevet dach ende tijt,
Dies si al god ghebenedijt,
     Men saelt saen beter scouwen.
Lief, dat ghi mi te verre sijt
Ende ane u steet al mijn deljt,
     Dat sijn ghestade rouwen.
     Dat es wel recht:
     Miere herten licht
Daer ic soude leven
          Doelt na nu al.
          Siet wat ic sal:
Mi en es een twint niet bleven.

Ay, wat soude mi iet, lief, dan al ghi?
Dat ic u niet en volhebbe, dats mi,
     Ende ghenoech niet en mach volgheven
Gherechte minne fier ende vri.
Wat men u gave dat iet min si,
Dat ware vore u groet sneven,
          Want ghi wilt al minne
          Met herten ende met sinne
     Ende met geheelre zielen.
          Die wanen minnen
          sonder beghinnen,
Dat warense ye die vielen.

Die coneghinne van saba
Si volgde salamoene na;
     Dat was om wijsheit sueken,
Als sine vonden hadde, ja,
So worden hare sine wondre ga
     Ende si affeleerde in rueken.
          Si gaf hem al,
          ende die ghichte stal
Wat so si hadde in binnen.
          Beide herte ende sin,
          daerne bleef niet in:
Het wart al verswolghen in minnen.

Hets recht si hadde hem al ghegheven.
Hadse iet vermert in vremden weghen
     Onder dat arme diede,
So ware hare dat hoghe wonder ontbleven;
Nu wertse al in minnen tewreven.
     Dies derven noch vele iede:
           Si nemen te vroech
          al haer ghevoech
Onder die ghesellen.
          Dies salmen spade
          Der minnen dade
Van hen te wondere tellen.

Maer die hen ter vrier minnen reken,
Ende inden weghe niet en ghebreken
     Ende hen ane minne al cleven
Ende doghen hare ellendeghe treken,
Daer mach men wonders wonder af spreken.
      Want si hen also op gheven
     Alse omme al dorevaren,
     Sonder enich sparen,
Ochte minnen ghenoech gheriven,
     An anxt ter doet
     Dat hen dat grote goet
Van minnen soude ontbliven.

Ay, dus al verloren in minnen cracht,
Ja, ende dan al vergouden der minnen pacht,
     Also men te rechte al soude:
Dats ene die alre scoenste hacht
Ende ene onverwonne nuwe macht.
Ende wel dat god al woude.
          Want dat rechtste volgheven van minnen
          Dat es dat ontbliven van binnen.
     Want sine connen niet al volleesten,
          Ende dat hare dat es saen verdaen
     Inder hogher minnen ontfaen.
     Dus comense buten den gheesten.

Alse die gheweldeghe redene der minnen opdoet
Ende si hen toent hare grote goet
     Dat si es bi natueren,
Ocht men haere in minnen ghenoech doet
Dat si al dat verghelden moet:
     Dat wect die creatueren
          Ende doetse opstaen
          Ende alle ommevaen
In herteliker weelden,
          Ende gheloeft hen een rike
          Sonder enich ghelike
In eweliker seelden.

          Die dus verwinnen
          In storme van minnen
          Dat sijn gherechte helde
.           Ende die iet gheroen,
          Ende niet en voldoen:
     Hets recht datmense scelde.


Hadewijch


Ingezonden door Constant Broos voor het Project Laurens Jz. Coster